Φθινοπωρινή Οδύνη - Güz Sancısı

Χιλιάδες θεατές έχουν συρρεύσει στους κινηματογράφους της Τουρκίας, για να δουν την ταινία «Φθινοπωρινή οδύνη, πόνος»(Güz Sancısı), με φόντο τα «Σεπτεμβριανά του '55», τα επεισόδια που είχαν οργανωθεί εσκεμμένα, στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου του 1955, εναντίον του Ελληνικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης.

Η ταινία της Tomris Giritlioğlu είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τούρκου λογοτέχνη και πολιτικού, Yılmaz Karakoyunlu, που αναφέρεται στην ιστορία αγάπης ενός Τούρκου μεγαλοαστού δημοσιογράφου και μιας ελληνίδας πόρνης. Η «Φθινοπωρινή οδύνη» (στα ελληνικά κυκλοφορεί ως «Φθινοπωρινός πόνος» από τις εκδόσεις «Τσουκάτου» σε μετάφραση Λιάνας Μυστακίδου), είχε πάρει το 1992 το βραβείο μυθιστορήματος της Εταιρείας Συγγραφέων Τουρκίας. Οι σκηνές των καταστροφών και των λεηλασιών στα ελληνικά καταστήματα του Πέρα είναι στο βιβλίο ολοζώντανες, όπως ακριβώς τις είχε καταγράψει η μνήμη του συγγραφέα.

Έχει πει ο Yilmaz Karakoyunlu στην εβδομαδιαία ελληνική εφημερίδα «Πυρσός» της Κωνσταντινούπολης (τεύχος 16 - 1 Φεβρουαρίου 1999): «Έγραψα ό,τι είδα. Το μόνο που έκανα ήταν μια αισθητική παρέμβαση. Τον Σεπτέμβριο του 1955 είδα τον όχλο που λεηλατούσε με τα ίδια μου τα μάτια. Δεν ήταν δυνατόν να το ανεχτώ, αλλά δεν είχα τη δύναμη να το εμποδίσω. Θα ήταν όμως λάθος να μιλάμε για ένα μυθιστόρημα που αφορά τη μειονοτική ζωή».  Ο Yilmaz Karakoyunlu που είχε διατελέσει και υπουργός στην τουρκική Βουλή είχε ασχοληθεί και με μία ταινία σχετικά με το φόρο ακίνητης περιουσίας του 1942 που έπληττε τις πολυάριθμές μειονότητες της Τουρκίας.

Ο Taha Akyol της εφημερίδας Millyet , αρθρογράφος, επισημαίνει : "Δεν με ενοχλεί να γράφονται και να σκηνοθετούνται οι ντροπές μας αυτές. Πώς αλλιώς θα αντικρίσουμε τον καθρέφτη, για να μάθουμε ότι ορισμένα πράγματα είναι άσχημα;".

Σε εποχές που οι λαοί αρχίζουν με λιγότερο ή περισσότερο γρήγορα να αντιλαμβάνονται ότι μέσα στους αιώνες έχουν εξαπατηθεί από τους εκάστοτε άρχοντες τους, από τα θέλω , τις άρρωστες - αρκετές φορές - βλέψεις ή οράματά τους.

Σε εποχές που δε χρειάζεται πια να μας τυφλώνει και να μας σκεπάζει το πέπλο της Ιστορίας. Σε εποχές που οι περισσότεροι λαοί, απλοί άνθρωποι σαν και εμάς δεν πρέπει να μεγαλώνουμε - ιδιαιτέρως οι καινούριες γενιές - που οφείλουμε να συνεχίζουμε τη ζωή μας, χωρίς μίσος, πιστεύω αξίζει να δούμε με καλή διάθεση αυτή την ταινία.

Αν επισκεφθείτε τη σύγχρονη Τουρκία δεν είναι δύσκολο, εμείς οι Έλληνες, οι Ίωνες κατ'εκείνους, να νοιώσουμε τη ζεστασιά και τη φιλικότητα με την οποία μας περιβάλλουν. Για τους απλούς Τούρκους είμαστε οι γνωστοί kardeşler ή Komşu (αδέρφια ή γείτονες). Και οι πιο απλοί ή αμόρφωτοι πιστεύουν ότι η Αγγλία και η Αμερική είναι υπεύθυνες για τις διαφορές μας και δεν είναι ξένο στο να ακούσεις ακόμα και από κάποιο οδηγό ταξί τη χαρακτηριστική φράση: « Η Αγγλία; Είναι καλύτερη κι από εκδιδόμενη γυναίκα...». Στο λένε με ιδιαίτερη έμφαση : " Inglitere orozpu daha iyi " !

Εμείς οι Έλληνες πολλές φορές το προσλαμβάνουμε όλο αυτό ως «δουλοπρέπεια». Δε θα αναλύσω το λόγο, για τον οποίο το βλέπουμε έτσι. Υπάρχουν πολλές απαντήσεις, που μάλλον δε μας κολακεύουν ως λαό.

Προσωπικά, θα πρότεινα να αφήσουμε ελεύθερες, όσο πιο απροκατάληπτα, μπορούμε τις αισθήσεις και τις ανθρώπινες εκφάνσεις μας να μας οδηγήσουν.

Να προσλάβουμε ό,τι καλό και ευχάριστο μπορούμε και να μοιραστούμε τις πιο όμορφες στιγμές με ένα λαό, με τον οποίο ταιριάζουμε σχεδόν απόλυτα.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να δείτε την ταινία και να αγοράσετε το συγκινητικό soundrack της σε cd. Δείτε το trailer  της ταινίας,καθώς και πληροφορίες στο site : http://www.guzsancisi.net/index_en.html [1]

Γαλαντής Λουκάκης 

Photo : www.sinemalar.com [2]