Η ''λαϊκή'' ''κάθεται'' πάγκο...;

Η ''λαϊκή'' ''κάθεται'' πάγκο...;

Η παραδοσιακότερη μορφή λιανικού εμπορίου-μορφή αγοράς που αποτελεί και την ατμομηχανή της κίνησης του χρήματος-είναι η «λαϊκή αγορά». Προσβάσιμη και φτηνή για τα ευρύτερα κοινωνικά στρώμματα, που ανέθρεψε γενιές και γενιές. Ιδρύθηκαν το 1928 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Εδώ και χρόνια οι ''λαϊκές" αντιμετωπίζουν απειλές που προέρχονται όχι μόνο από τη σύγχρονη μορφή λιανεμπορίου που είναι τα ‘'στραγγαλιστικά'' πολυκαταστήματα (super market), αλλά και από πολιτικές που τις ήθελαν να λειτουργούν στο απρόσφορο ‘'έδαφος'' των δήμων, με εξαίρεση αυτούς της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Τα συνδικάτα λαϊκών αγορών των δύο μεγαλουπόλεων κατόρθωσαν με προσπάθειες  να λειτουργήσουν στο πλαίσιο ενός οργανισμού αυτοχρηματοδοτούμενου που σίγουρα τους απάλλαξε από την κοστοβόρα ‘'στέγασή'' τους στους δήμους.
,,
«Προ ετών, η εβδομαδιαία παρουσία ‘'λαϊκής'' στη Γλυφάδα, κόστιζε στον κάθε πωλητή, περί τις 400.000 δραχμές ή 1.500 ευρώ το χρόνο για το Δήμο. Σήμερα, το κόστος ανέρχεται στα 5 ευρώ την παρουσία, που σημαίνει 260 ευρώ το χρόνο». Είναι η επισήμανση του προέδρου του σωματείου πωλητών στις λαϊκές αγορές Αθηνών, Αντώνη Τριανταφυλλόπουλου, ο οποίος και μας ξεναγεί στους σταθμούς που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία και τη διαμόρφωση της υπαίθριας μαναβικής (και όχιμόνο) και  που έγινε ευρέως γνωστή, σαν«λαϊκή». Από το ποσό αυτό των 260 ευρώ το χρόνο ανά πάγκο, πληρώνεται το τέλοςτης θέσης αλλά και της καθαριότητας του χώρου που καταλαμβάνει ο πάγκος.

Οι κυβερνητικές προθέσεις όπως τουλάχιστον έχουν αναγνωστεί από τους ανθρώπους τουκλάδου αυτού, μέσα από τη διαβούλευση, εμπεριέχουν το ενδεχόμενο της επαναφοράς των λαϊκών αγορών υπό  τη ‘'στέγη'' και μόνο των δήμων. Τη στιγμή, μάλιστα, που ο επόμενος στόχος της ομοσπονδίας των επαγγελματιών αυτών, είναι η δημιουργία  ενός πανελλαδικού  ενιαίου φορέα, που θα αυτονομεί τον κλάδο, θα αυτοχρηματοδοτείται και φυσικά θα απαλλάσσεται από την απευθείας εμπλοκή του με τον δήμο.
 
Είναι ένα ζήτημα που θα ανοίξει σύντομα στο πλαίσιο των διοικητικών αλλαγών που συζητούνται επί το αποκεντρικότερο,  με κύριο σημείο τριβής τη δημιουργία ή όχι του ενιαίου αυτού φορέα ο οποίος θα υπάγεται στο Υπουργείο Οικονομίας.'Ετσι δεν θα είναι αυθαίρετος ενώ θα διαχέεται ανά την Ελλάδα με τη μορφή διευθύνσεων (τομέων). Από την άλλη, θα αυτοχρηματοδοτείται, θα διαχειρίζεται τη συναλλαγή των επαγγελματιών του με τους παραγωγούς απευθείας ώστε να παρακάμπτονται οι μεσάζοντες (από τον παραγωγό μέχρι τονπάγκο) και να σχεδιάζει πιο ελεύθερα την ανάπτυξή του κλάδου.

Στη συνάντηση που ήδη έχουν ζητήσει από την αρμόδια υπουργό, εκτός από το παραπάνω θα τεθεί και το ζήτημα των ταμειακών μηχανών, για το οποίο θα επιχειρήσουν οι πωλητές των λαϊκών, να αποσπάσουν κάποια ανταποδοτικότητα η οποία, μάλλον, θα μεταφράζεται στην ελεύθερη μεταβίβαση άδειας σε άτομο μέχρι β' βαθμού συγγενείας, όπως και η διαπραγμάτευση για μεγαλύτερα  ποσοστά κέρδους.

 

Η «λαϊκή» στη σύγχρονη ελληνικήπαράδοση

Μετά τηνίδρυσή της το 1928, διακόπηκε λόγω πολέμου και επαναλειτούργησε το 1951. Μέσα στις πρώτες 70-80 άδειες ήταν και η οικογενειακή του κ. Αντώνη Τριανταφυλλόπουλου, στο όνομα του πατέρα του.

Ήταν μια εποχή πολύ δύσκολη. «Η γυναίκα δεν έβγαινε έξω» σημειώνει ο κ.Τριανταφυλλόπουλος.

Οι ‘'λαϊκατζήδες'' δεν είχαν καλό όνομα για να τις αφήνουν οι άντρες ή οι πατεράδες. Προέρχονταν από δύο κοινωνικές ομάδες. Τους‘'μικροποινικούς'' και τους πολιτικά διωκόμενους. Από την άλλη, οι άντρες το‘χαν σε ντροπή να πάνε για ψώνια. Επιβίωνε το παντοπωλείο. Οι «λαϊκή» ασφυκτιούσε. Τότε από τα μπακαλικάκια και τώρα από τα πολυκαταστήματα.

Οι χρυσές δεκαετίες από το '60 έως το '90 είναι πια παρελθόν.