Ξεφυλλίζοντας την Αλκυόνη Παπαδάκη στη Χειμωνιάτικη λιακάδα

Ξεφυλλίζοντας την Αλκυόνη Παπαδάκη στη Χειμωνιάτικη λιακάδα

Αμάν! Αμάν! Η Μπόρα πλησιάζει στο Κόκκινο Σπίτι. Η Βαρκάρισσα της χίμαιρας στέκεται στον Ίσκιο των πουλιών και οι Κάργιες πετούν προς το Χρώμα του Φεγγαριού...

Εφτά στον αριθμό τα βιβλία της πολυαγαπημένης μου συγγραφέως που κρύφτηκαν μεμιάς στις δυο πρώτες μου προτάσεις...

''Γεννήθηκα στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος κι η μάνα μου ονειροπόλα.'' Κάπως έτσι ξεκινάει το βιογραφικό της σημείωμα η Αλκυόνη Παπαδάκη, τονίζοντας πάντα το πόσο πολύ αγάπησε κι αγαπάει τους ανθρώπους με τα λάθη και τα σωστά τους. Ρομαντισμός στο φουλ αλλά και τα πόδια στη γη είναι αυτό που τη χαρακτηρίζει. Λέει πάντα ευτυχώς που έγιναν τα πράγματα ακριβώς έτσι, γιατί μέσα από αυτά είδε, έμαθε, ένιωσε τόσα πολλά κι ευτυχώς για εμάς τους αναγνώστες της έγινε συγγραφέας. Ονειρεύτηκε και θέλησε να αλλάξει τον κόσμο. Στην πορεία έσπασε τα μούτρα της. Έτσι έβαλε πλώρη να αλλάξει τον εαυτό της. Απέτυχε παταγωδώς κι εκεί. Λάτρεψε την επανάσταση μα γνωρίζει πως οι επαναστάσεις δεν θέλουν φασαρίες και τύμπανα, παρά μόνο τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά, αγάπη για τη ζωή, υπομονή κι επιμονή. Το πρώτο της γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό γύρω στην ηλικία των πέντε. Σήμερα ισχυρίζεται πως αν κι ανεπίδοτη η επιστολή, ο Θεός της έχει απαντήσει. Ερωτεύτηκε βαθιά τη λογοτεχνία, αν και προσπάθησε σαν διαστροφή να την αποφύγει. Αισιόδοξη παρά τις δυσκολίες που βίωσε σαν παιδί, ήταν πάντα μέσα στη ζωή. Πάντα μου άρεσε να χώνω το κεφάλι μου εκεί που δεν χωρούσε, μου λέει γελώντας, κι όλα αυτά με κόστος. Δεν μετάνιωσε στιγμή.Δεν αποδέχεται κανενός είδους χειραγώγηση, απεχθάνεται τη ζωή που έχει γίνει επιβίωση και φωνάζει για τη διατήρηση της ελπίδας και του ονείρου. Δεν έπαψε ποτέ να χαμογελάει στη ζωή, μιας κι η ιστορία της έχει δείξει πως κάπου παρακάτω πάντα υπάρχει ένα τριαντάφυλλο...

Τα παρακάτω αφιερωμένα σε δύσπιστους αναγνώστες κι άλλους πάλι που έχουν δέσει την άγκυρά τους στα φτερά των γλάρων, παρμένα από το «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή »:

''Γίνε ό,τι θέλεις. Ένας ονειροπόλος, ένας ανένταχτος, ένας αραχτός, ένας ερευνητής, ένας ακτιβιστής, ένας ανύπαρκτος, ένας θεατής, ένας δάσκαλος.

Γίνε ό,τι γουστάρεις, ρε παιδάκι μου. Εγώ μαζί σου. Μόνο αυτό που προσπαθούν με τόσο πείσμα να σε κάμουν, πρόσεξε μη γίνεις. Ένας χρήσιμος ηλίθιος!...

Όλοι εμείς οι σιωπηλοί ακροβάτες μιας υπόσχεσης μάταιης.

Όλοι εμείς που παραπλανήσαμε τους ανέμους, που ξελογιάσαμε τις ελπίδες.

Όλοι εμείς οι αφρούρητοι, που δεν είχαμε ποτέ άλλοθι για για τα λάθη μας.

Όλοι εμείς οι αντιρρησίες της παρηγοριάς.

Όλοι εμείς είμαστε μπάσταρδα του Θεού.

Ακόμη κι αν φοβήθηκε να μας αναγνωρίσει, ένα είναι το σίγουρο.

Μας έχει αδυναμία. Να το ξέρετε...

Εντάξει σε παγίδεψαν. Μην κλαις. Καμιά παγίδα δεν είναι πιο δυνατή από τη θέλησή σου. Μην κλαις. Σφύρα βρε. Σφύρα. Υπάρχει πάντα κάποιος που θα γνωρίσει το σφύριγμά σου...

Αυτός ο κόσμος ο κερατάς λες κι είναι καμωμένος μόνο για αυτούς που ξέρουν να καταπατούν. Για αυτούς που στήνουνε ταμπέλες. Λες κι είναι καμωμένος για ψυχές από μαντέμι. Οι από φίλντισι πού βρίσκουνε παρηγοριά?

Καλά. Είπαμε να κάνεις πράγματα ανατρεπτικά. Να προκαλείς αγκυλωμένες ηθικές, να σοκάρεις απολιθώματα που σου το παίζουν οδηγητές, να εξερευνάς βουνοκορφές, να φτύνεις στερεότυπα, να κλωτσάς περιφράξεις.Αλλά ...Ε! Ε! Δεν είναι πάντα απαραίτητο να φτάνεις μέχρι τον κρατήρα του ηφαιστείου, μόνο και μόνο για να ανάψεις το τσιγάρο σου...

Αν ποτέ ήταν δυνατόν να συναντήσω το Θεό θα του έκανα την εξής απλή ερώτηση. Έφτιαξες ένα σύμπαν που για να διατηρείται σε ισοροπία στηρίζεται στον αλληλοσπαραγμό. Μαύρες τρύπες που καταπίνουνε εκατομμύρια αστέρια, ήλιοι που καίγονται σαν βαρελότα κλ κλπ κλπ. Έφτιαξες και μια γη μέσα στο τάχα μου ειρηνικό σου σύμπαν που το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό...''