Ενστάσεις, απαντήσεις, πριν απ' όλα όμως, Διαπραγματεύσεις...

Ενστάσεις, απαντήσεις, πριν απ' όλα όμως, Διαπραγματεύσεις...

Υπάρχει μια γενική ένσταση για τα κυβερνητικά πεπραγμένα, για «χρονοτριβή» & «άσκοπη κατανάλωση χρόνου σε κρίσιμες συνθήκες». Που μάλιστα διατυπώνεται από πολλές πλευρές, και ποικίλες.

Η ΝΔ, ας πούμε, δεν χρειάστηκε τη βοήθεια κανενός, για να «κάψει» και την «ένστασή» της, και τα επιχειρήματα που υποτίθεται πως θα προσπαθούσαν να την θεμελιώσουν.

Το κατάφερε και μόνη της, όταν άρχισε να μιλάει για «καθυστερήσεις» γενικά, πριν καν προλάβει να «σαραντίσει» η Κυβέρνηση! Οπότε όχι μόνο δεν κατάφερε να αντλήσει νωρίς-νωρίς όφελος πολιτικό, που τόσο απαραίτητο της ήταν και της είναι ακόμα  φυσικά, στα δύσκολα πρώτα βήματα στην πολιτική «έρημο» που είναι υποχρεωμένη να διανύσει. Αν βέβαια επιμένει να διατηρήσει το τεκμήριο της αξιοπιστίας στον δικό της πολιτικό λόγο. Στις προτάσεις, που αργότερα θα χρειαστεί σίγουρα να καταθέσει, για το πώς εκείνη αντιλαμβάνεται πως πρέπει να είναι στο μέλλον η «περπατησιά» της ελληνικής κοινωνίας & της Πολιτείας.

Αλλά κατάφερε να αναζωπυρώσει και να γιγαντώσει τις φλόγες της οργής και της αγανάκτησης, σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα ελλήνων πολιτών. Που επιμένουν να πιστεύουν, πως πριν η ΝΔ, βιαστεί και αρχίσει να ασκεί κριτική ή να διατυπώνει προτάσεις, θα έπρεπε σίγουρα, να παράσχει μια συνεκτική και επαρκή ερμηνεία & αποτίμηση, της πενταετίας που, ατυχώς για την ίδια, αλλά και για τον τόπο, κυβέρνησε τη χώρα!

Υπάρχουν όμως και άλλοι, πέραν της ΝΔ, που επιμένουν πως η κυβέρνηση, αδικαιολόγητα χρονοτριβεί σε διαβουλεύσεις, και σε διαδικασίες εξαιρετικής μεν διαφάνειας, αλλά επίσης εξαιρετικά αργές και κοστοβόρες σε χρόνο. Χρόνο πολύτιμο, που μάλιστα καθόλου δεν μας περισσεύει.

Και αυτά, δεν υποστηρίζονται μόνο από πέραν της ΝΔ, αλλά πάντως αντιπάλους της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Συμβαίνει, στους ενιστάμενους και μάλιστα δημόσια, να περιλαμβάνονται και μέλη της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας!

Όπως πχ, ο κ. Ανδρουλάκης. Που και αυτό το Σαβ/κο, δεν παρέλειψε, στην περιφορά του ανά τα εβδομαδιαία φύλα, να επαναλάβει τις περί καθυστερήσεων ενστάσεις, και μάλιστα ποικιλμένες, -ίσως για να αποδοθούν πειστικότερα οι δυσκολίες της συγκυρίας,- με έντονα στοιχεία «στρατιωτικών κινητοποιήσεων». Με όπλα, μπαλάσκες, και όλα τα «χρειώδη».

Φυσικά, οι ενστάσεις αυτές, όπως όλες οι ενστάσεις άλλωστε, βρίσκουν και τις απαντήσεις τους. Που εμένα τουλάχιστο, πρέπει να πω, πως αν δεν με έπεισαν, τουλάχιστο με κλόνισαν. Και τώρα πια, καθόλου αυτονόητες δεν θεωρώ τις ενστάσεις αυτές για καθυστερήσεις.

Μόνο που τις απαντήσεις αυτές, δεν μου τις παρείχε κανένα «κυβερνητικό κανάλι ενημέρωσης». Μπαα, αυτοί φαίνεται πως πιστεύουν απελπιστικά στην δυνατότητα, αλλά και το καθήκον -λέει- των πολιτών, να «αυτενεργούν». Και να ανακαλύπτουν οι ίδιοι, από μόνοι τους, μέχρι και τις απαντήσεις για τις ενστάσεις όλων των υπολοίπων.

Εγώ πχ, βρήκα μερικές, και τις έχω και πρόχειρες:

Ένσταση1: Καλά ΤΩΡΑ βρήκατε να εφαρμόσετε αυτές τις διαφανείς διαδικασίες, που, βέβαια, τον θέλουν το χρόνο τους; Αφήστε το για καμιά πιο εύκολη συγκυρία.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εεε, καλά τώρα. Κλασσικά ρωμαίϊκα κολπάκια. Όταν ΔΕΝ θέλεις να γίνει κάτι, προτείνεις «να το αφήσουμε για αργότερα». Δηλαδή στην πραγματικότητα «ΓΙΑ ΠΟΤΕ»!

Ένσταση2: Έπρεπε, με το που αναλάβατε, να διαμορφώσετε κάτι σαν «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης», και μέσα σε ένα 15νθήμερο, να επιβάλετε και τα μέτρα, να τελειώνουμε, να μην μας κάνουν αυτά που μας κάνουν...

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κατ΄ αρχή, για να πιάσουν τόπο τα οποιαδήποτε μέτρα αφορούν την «τσέπη» των πολιτών, θα έπρεπε προηγουμένως να έχουν, το λιγότερο, την αποδοχή μιας κοινωνίας, που προηγουμένως, φυσικά, τα έχει συζητήσει, και έχει πεισθεί. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί πριν παρέλθει ένα μίνιμουμ χρόνου ωρίμανσης των μέτρων.

Και όσο για μέτρα και διαπραγματεύσεις  με ΕΕ & Αγορές, ένας βασικός κανόνας στο «νταραβέρι», λέει, πως πρώτα αποφασίζεις «ποιες παραχωρήσεις θα κάνεις», και μετά, τις κάνεις λίγο-λίγο, σαν να σου τις αποσπά ο άλλος με κόπο. Αλλιώς, δίνοντας κάτι απ΄ την αρχή, θα σου πάρουν στο τέλος, μέχρι και το σώβρακο, και βάλε. Ή, μάλλον, βγάλε...

Πώς σας ακούγονται;