Le MONDE, editorial, 5 fevr.: "Συναγερμός για Ελλάδα, αλλά και για όλη τη ζώνη ευρώ"

Le MONDE, editorial, 5 fevr.: "Συναγερμός για Ελλάδα, αλλά και για όλη τη ζώνη ευρώ"

Το EDITORIAL του χθεσινού (5 Φλεβάρη 2010) φύλλου του γαλλικού MONDE, για την συνολική επίθεση στο ευρώ, που υπογραμμίζει και το γενικότερο κλίμα συναγερμού που αποπνέει όλο το κείμενο, είναι σημαδιακό, και για τη χώρα μας, περίπου ιστορικής σημασίας. Αποδεικνύει, πως ο έλληνας πρωθυπουργός, δεν ήταν ούτε στο ελάχιστο υπερβολικός:  Όταν λίγα μόλις 24ωρα πριν, μιλούσε στο Νταβός, λέγοντας πως η σπέκουλα της χρηματοπιστωτικής αγοράς πάνω στα ελληνικά ομόλογα, έχει τόση ένταση & διάρκεια, που αποκλείεται να αφορά ΜΟΝΟ την -περιθωριακής άλλωστε σημασίας για το μέγεθος του ευρώ- ελληνική οικονομία (μόλις το 2 με 2,5% του συνολικού ΑΕΠ της «ζώνης ευρώ»).

Και θα μπορούσαν όλες αυτές οι όλο και πιο συχνές διαπιστώσεις που αυτή τη φορά όμως στηρίζονται στην πραγματικότητα, να αποτελούν ένα πολύ πειστικό επιχείρημα, στο οπλοστάσιο των δυνάμεων που υποστηρίζουν, πως η εμβάθυνση και η πρόοδος της πολιτικής ενοποίησης, αποτελούν πια την πιο άμεση αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής αρχιτεκτονικής..

 

Χωρίς άλλα λόγια λοιπόν, η ιστοσελίδα του 9.84, σας προσφέρει μια πλήρη μετάφραση-προσαρμογή, του σημαντικού αυτού κειμένου. Το σημείωμα δηλαδή του εκδότη του MONDE, της 6^ης Φεβρουαρίου 2010:

*          *          *

 

 

«ΤΟ ΕΥΡΩ ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ»

 

Κατ' αρχήν, ο Ζαν Κλωντ Τρισέ, δεν λέει ψέματα: Οι διεθνείς αγορές, δεν έχουν απολύτως κανέναν λόγο, να υποκρίνονται πως πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν θα καταφέρει τελικά να εξυπηρετήσει το δημόσιο Χρέος της, και γι' αυτό -τάχα-, να επιτίθενται στη χώρα αυτή όλο και πιο σκληρά.

Το δημόσιο Χρέος της άλλωστε, στο τέλος του 2010, θα είναι τουλάχιστο μικρότερο απ' αυτό του Λονδίνου, της Ουάσιγκτον, και του Παρισιού. Αλλά και η "Societe generale", περί το τέλος του Δεκέμβρη του 2009, δημοσίευσε ένα απόσπασμα μελέτης της, εξαιρετικά αισιόδοξο για την Ελλάδα.

Το πρόβλημα, αναμφίβολα, οφείλεται και στην νευρικότητα των αγορών. Παρακινημένες από μια έλλειψη ρευστότητας, δοκίμαζαν τους αδύνατους κρίκους της αλυσίδας των οικονομιών, και δεν δίσταζαν να κερδοσκοπήσουν πάνω σε μελλοντικές δυσκολίες ολόκληρων κρατών, τις οποίες όμως, οι ίδιες είχαν προηγουμένως προκαλέσει!

Μετά την Ελλάδα, ήταν η Ισπανία και η Πορτογαλία που δοκίμασαν το ίδιο σοκ.

Δυστυχώς όμως, όλα αυτά, δεν έχουν πλέον την παραμικρή αξία. Και η ΕΕ, μάλλον δεν θα καταφέρει τελικά να απαλλαγεί από τις ευθύνες της.

Πρώτα-πρώτα, γιατί η Αθήνα είπε ψέματα.

Και στην Ευρώπη, και στις Αγορές. Και η Ελλάδα πληρώνει σήμερα το τίμημα της αναξιοπιστίας της.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι, ότι η Ευρώπη, ούτε είχε αντιληφθεί κάτι, ούτε και θέλησε ποτέ να αντιληφθεί οτιδήποτε. Το ίδιο και με την Ισπανία και με την Πορτογαλία.

Πολλά χρόνια πριν, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, είχε κλείσει τα μάτια, μπροστά στις δομικές αδυναμίες των οικονομιών της. Και κατά πιθανότητα, καθόλου αθώα.

Και η αναγνώριση του πράγματος, γινόταν όλο και πιο απίθανη, εξ αιτίας της ανάγκης για «ισχυρό ευρώ». Αυτό που έκανε λοιπόν η Ευρώπη, ήταν το λιγότερο, λάθος.

Αυτό δηλαδή, του να μην παρακολουθεί από αρκετά κοντά τους δημόσιους λογαριασμούς των κρατών-μελών.

Αυτή η κρίση όμως, ανέδειξε και μια πολύ πιο σοβαρή αδυναμία: την τέλεια δηλαδή απουσία μιας δέσμης μέτρων που θα θεράπευαν την «ασθένεια».

Ο δημόσιος διάλογος για το «εάν η Ελλάδα διαχειρίζεται το πρόβλημά της», ΔΕΝ γίνεται κατανοητός, ούτε πολιτικά (γιατί να δίνεται βοήθεια στις Τράπεζες, και όχι στα Κράτη, στις δικές τους δυσκολίες;), ούτε οικονομικά (η απουσία αλληλεγγύης, θα στοιχίσει πολύ ακριβά στην Ευρώπη).

Το ευρώ βέβαια, «είναι η εξαιρετική υλοποίηση μιας υπέροχης ιδέας, για την οποία όλος ο κόσμος μας ζηλεύει», που όμως, δεν παύει να είναι και λίγο διαστροφική:

Είναι το μοναδικό νόμισμα στον κόσμο ολόκληρο, που δεν βρίσκεται στην υπηρεσία μιας κυβέρνησης, ή ενός υπουργείου Οικονομικών.

Οι καθημερινοί ανταγωνισμοί ανάμεσα στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και στον πρόεδρο του Γιουρογκρούπ, για το ποιος είναι ο οικονομικά αρμόδιος ποιος είναι, δηλαδή ο «κ. ευρώ», δεν είναι, παρά μια «φιλονικία των εγώ». Διεγείρουν καταστάσεις με αμφιβολίες & ασάφειες, για τις οποίες, η ΕΕ, πληρώνει το τίμημα κάθε μέρα.

Ενώ το συμπέρασμα, βγαίνει αβίαστα:

Η απουσία μιας πιο αποτελεσματικής διακυβέρνησης στη ζώνη του ευρώ, εκθέτει ολόκληρη την Ευρώπη, σε ένα αμφίβολο πνεύμα «ο καθένας για τον εαυτό του», που όμως δεν έχει καθόλου αμφίβολες συνέπειες για την ίδια...

 

 

                                              Μρφρ.- προσαρμογή - παρουσίαση: Β. Δ. Καργούδης