Βρήκαμε και παρέα, στου κακού τη σκάλα...

Βρήκαμε και παρέα, στου κακού τη σκάλα...

Φερνάντο Τεϊζέϊρα ντος Σάντος: Σημειώστε το όνομα. Αν και δεν θα μπορέσετε από δώ και μπρος, -ακόμα κι' αν το θελήσετε-, να το λησμονήσετε. Ο κ. Ντος Σάντος, είναι ο Πορτογάλος Παπακωνσταντίνου. Και ετοιμάζεται, ήδη δηλαδή, έχει αρχίσει, να αντικαθιστά τον δικό μας Υπουργό Οικονομικών, -που έλαμψε το προηγούμενο τρίμηνο-, στον ρόλο του αγριμιού που το έχουν εγκλωβίσει οι Αγορές, και το λιανίζουν σιγά-σιγά, κανονικά και με το νόμο.

«Δεν έχουμε καμιά σχέση μ' αυτούς», αγωνίζεται να πείσει τις Αγορές ο κ. Ντος Σάντος, δείχνοντας με το μάτι προς το «καταραμένο» Αιγαίο, την «τελειωμένη» Ελλάδα.

Και συνεχίζει, αποκαρδιωμένος από τις ειρωνικές & περιφρονητικές ματιές των νεαρών αμείλικτων τρέϊντερς, που δείχνουν να έχουν προαποφασίσει για την τύχη της χώρας του. Του επόμενου δηλαδή μετά την Ελλάδα, (και προηγούμενου πριν από την Ισπανία) θύματός τους:

«...Φαίνεται όμως πως οι σημερινές Αγορές, τελικά διακατέχονται, από ένα φοβερό ζωώδες ένστικτο, στον εντοπισμό και τη διεκδίκηση της λείας τους..».

Μιλάει, και το μάτι του, γυαλίζει ακόμα, από τον τρόμο της πρώτης κερδοσκοπικής επίθεσης ενάντια στη χώρα του. Που μόλις προ ολίγου, την είχε δει ολοζώντανα, να ξεσπάει μπροστά του.

Μπορεί να αρχίσαμε λίγο να βαριόμαστε πλέον, με το φαινόμενο της καθημερινής ενασχόλησης του διεθνούς Τύπου, με την κατάσταση του ελληνικού δημόσιου κορβανά. Από την άλλη όμως, υπήρξε και ένα ευεργετικό σοκ που μας άνοιξε τα μάτια, για μερικές από τις πολύ επώδυνες παθογένειες της πολιτικής ζωής στη χώρα μας.

Βλέπεις πχ. στους «ΝΥΤ» (της 3.2.2010), τον Ντάνιελ Κρος, διευθυντή του «Αμερικανικού Κέντρου Σπουδών για την Ευρωπαϊκή Πολιτική», να παρατηρεί νηφάλια:

«Είναι ένα πράγμα, η βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να υλοποιήσει το φιλόδοξο, αλλά υλοποιήσιμο σχέδιο περικοπών στον δημόσιο τομέα που ανακοίνωσε. Φοβάμαι όμως, πως το πόσο θα της επιτρέψει να το υλοποιήσει το πολιτικό σώμα της ελληνικής κοινωνίας, και πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν οι αντοχές της κοινωνίας αυτής, είναι ένα τελείως άλλο πράγμα...».

Το ξαναδιαβάζεις, μην τυχόν και δεν κατάλαβες καλά, τη σεμνότητα, τη μετριοπάθεια την ακρίβεια της έκφρασης. Και την απόλυτη έλλειψη απόλυτων διατυπώσεων & καταδικαστικών αφορισμών, για πολιτικούς, κόμματα, και χώρες ολόκληρες. (Κάτι βέβαια, που στους δικούς μας μπαχτσέδες, βρίσκει κανείς σε εκπλήσσουσα αφθονία). Σιγουρεύεσαι, και αναρωτιέσαι, «πού στο διάολο στηρίζονται, ρε παιδί μου, όλοι αυτοί οι «δικοί» μας, οι ντόπιοι «αναλυτές», (που δεν ξέρω και ποιοι, και πώς και γιατί, τους έχουν αμολύσει λυμένους),και πού το είχαν τέλος πάντων κρυμμένο, αυτό το τόσο πια, ατόφιο νεοφιλελεύθερο ταμπεραμέντο. Αυτό που τους κάνει να μιλούν και να γράφουν τόσο απαξιωτικά, για τη χώρα τους, και τα ζόρια και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει από την επίθεση των Αγορών. Όπως κι' αν την αντιλαμβάνονται, σε όποιον κι' αν αποδίδουν, με το δικό τους το μυαλό, τις όποιες ευθύνες. (Όσοι παρακολουθούν αυτή την ιστοσελίδα, θα ξέρουν πως δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ άλλοτε τέτοιες «πατριωτικές» μπαρουφοειδείς μεγαλοστομίες. Αλλά, όλα έχουν και ένα όριο, σκέφτομαι...). Κι' από την άλλη, με τίνων «ευρύστερνων» τις πλάτες, αντλούν το θράσος, να αναγορεύουν σε Ιερά Κείμενα, και να προσδίδουν ισχύ Ποινικού Νόμου, στην όποια, χωρίς την παραμικρή εγκυρότητα  μπαρούφα  βρεθεί μπροστά τους, οποιουδήποτε λιγούρη κι' αδέσποτου free lancer μικρο- ή μεγαλο- τρέϊντερ. Σαν κι' αυτούς, που σε καιρούς ισχνότατων αγελάδων για όλο τους τον κλάδο παγκοσμίως, και σημάδια «τέλους εποχής» για τον ασύδοτο τρόπο που επιχειρούσαν μέχρι τώρα, βρήκαν το μήνα που τρέφει τους δώδεκα: Αναλαμβάνοντας εργολαβικά, «τοις κείνων (των Κυρίων τους, δηλαδή) ρήμασι. πειθόμενοι», το χτύπημα του ευρώ. Με τον μεθοδικό εντοπισμό, και την εν συνεχεία εξουθένωση, -με την απώλεια του ελέγχου των επιτοκίων-, των αδύνατων κρίκων του ευρωπαϊκού νομίσματος!

Από την άλλη, όταν ακούς πάλι τοποθετήσεις των κομμάτων της Αριστεράς (ιδίως),  σοκάρεσαι, ίσως και πιο πολύ τη φορά αυτή, με το μέγεθος της επιπολαιότητας στη διαμόρφωση των απόψεών τους, και της ευκολίας με την οποία διατυπώνουν αφορισμούς, επιπέδου...μην πω τώρα τίνος ακριβώς επιπέδου, είναι οι αφορισμοί που ακούω:

-Δεν θα πληρώσουν την κρίση του καπιταλισμού τα αδύνατα στρώματα.

-Βγάλτε λαϊκά Ομόλογα, τη μία φορά, και αμέσως μετά,

-Ζητήστε από ΕΕ & ΚΤΕ την έκδοση Ευρωομολόγων, ή ακόμα και,

-Κάντε Δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας!

Και αναρωτιέσαι:

Εκείνες οι παλιότερες ηγεσίες της Αριστεράς, στα 60ς ή τα 70ς, ακόμα και στα 80ς, ανεξάρτητα από τα μεγάλα ή λιγότερο μεγάλα λάθη τους, γιατί φαινόταν, ρε παιδί μου, να νοιάζονται για τα ζόρια του κόσμου, για τα προβλήματα και τα κακοπαθήματά του;

Και πώς, άραγε, τούτοι δω, οι καινούργιοι, γράφουν με τόση ευκολία εκεί που δεν πιάνει το μελάνι, αυτά που τυραννούν την καθημερινότητα των πολλών, που τόσο σκληρά τους βασανίζουν, ακόμα και τον ύπνο τους;

Και με τι θράσος, με ποια σκληρότητα, μπορούν και διαβεβαιώνουν κορμιά και ψυχές βασανισμένες, πως «κανένα απ' αυτά που σε απασχολεί και σε τυραννάει, δεν πρόκειται να βρει τη λύση του, μέχρι να έρθει ο Σοσιαλισμός»; Δηλαδή του Αγίου τάδε ανήμερα;

Γιατί και ο τελευταίος πια, ξέρει, έχει καταλάβει, πως όπου εσύ και άλλοι σαν και σένα του μιλούν για το μέλλον και το Σοσιαλισμό, αυτός, άνετα μπορεί να τα αντικαθιστά στο μυαλό του, μ' αυτά που έχει κάποτε ακούσει, για  το «πόσο ατζέμ πιλάφ, και πόσα ουρί παραδεισένια» -λέει- θα απολαμβάνουν οι μουσουλμάνοι, αλλά όταν «θα έχουν πια ξεκινήσει το ταξίδι για την άλλη τη ζωή»...