Ο ακέλας ως γερμανός ΥΠ.ΕΞ, και οι προκαταλήψεις

Ο ακέλας ως γερμανός ΥΠ.ΕΞ, και οι προκαταλήψεις

«Οι αξιωματούχοι των γερμανικών εργατικών ενώσεων, πέρα από το να είναι κάτι σαν την πανούκλα για την κοινωνία μας, είναι και στο μυαλό μου, κάπως σαν αυτούς που κρατούν τις μωβ πένθιμες ταινίες στα φέρετρα. Μόνο που στις εικόνες του δικού μου μυαλού, οι ταινίες που κρατούν, ανήκουν στο φέρετρο του γερμανικού Κοινωνικού   Κράτους, και της συνολικής ευημερίας του γερμανικού λαού...».

Guido Westerwelle ΥΠ.ΕΞ & αντικαγκελλάριος στην Ο.Κυβ. της Γερμανίας Συνέντευξη στην "Neue Osnabrucker Zeitung" της 22.2.2003
                                                   *         *         *

Γι' αυτούς που παρακολουθούν την πορεία των ευρωπαϊκών πολιτικών πραγμάτων, οι δυνάμεις που κάθε φορά περιλαμβάνει η εκάστοτε γερμανική κυβερνητική εκδοχή, είναι ασφαλές κριτήριο, για το «προς τα πού πάνε τα πράγματα στην Ευρώπη», ή «ποια είναι η ώρα Ευρώπης» στην αργκό των Βρυξελλών.

Στο προκείμενο μάλιστα, το σχήμα CDU & FDP (δηλαδή Χριστιανοδημοκράτες & Ελεύθεροι Δημοκράτες , που θα πει οι Φιλελεύθεροι), είναι ένα σχήμα που προσφέρεται και για ασφαλή συμπεράσματα, αλλά και για στοιχήματα με ρίσκο.

 

Κατ' αρχήν, διερράγη το σχήμα του «Μεγάλου Συμβιβασμού». Το σχήμα δηλαδή των «Δύο Μεγάλων», Χριστιανοδημοκρατών & Σοσιαλδημοκρατών.

Ένα σχήμα, που πιστώνεται με κάποιες από τις μεγάλες επιτυχίες, που έχουν εξασφαλίσει -για τα τελευταία τουλάχιστο 40 χρόνια-, στη Γερμανία, την ευρωπαϊκή ηγεμονία..

Με σημαντικότερο επίτευγμα, το γεγονός πως ακριβώς με την πολιτική & κυβερνητική ευθύνη και καθοδήγηση των δύο αυτών κομμάτων, η ιστορία, θα σημειώσει  την Μεγάλη Γερμανική Ενοποίηση!

Το σημερινό σχήμα, -για να ερχόμαστε και σε σημεία που άπτονται περισσότερο των δικών μας ενδιαφερόντων-, είναι αυτό που, με την συμμετοχή δια του κ. Guido Westerwelle του FDP, του κόμματος που κατ' εξοχήν εκφράζει την φιλελεύθερη ορθοδοξία, θα έλυνε περισσότερο τα χέρια της "Mutti", της Μητερούλας των Γερμανών κ. Μέρκελ. Για να πετύχει διαρθρωτικές οικονομικές τομές, που θα φέρνουν όλη την γερμανική Οικονομία πιο κοντά, σ' αυτό που οι Αγορές κωδικοποίησαν σαν «απορρύθμιση της νομοθεσίας» που οργάνωνε σε όλα τα επίπεδα την εργατική προστασία. Δηλαδή Συλλογικές διαπραγματεύσεις, διμερή συναινετική διαμόρφωση μισθών & ημερομισθίων, νομική προστασία απεργιών & άλλων εργατικών προνομίων, απαγόρευση απολύσεων χωρίς συναινετική διμερή απόφαση για τον αριθμό τους και τις αποζημιώσεις, καθεστώς νομικής προστασίας ανέργων, κλπ., κλπ.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            Μια λύση, που θα έκανε πιο εφικτή, -σε πανευρωπαϊκό πια επίπεδο-, μια δραματική μείωση του εργατικού κόστους στα ευρωπαϊκά προϊόντα. Και που έτσι, θα βελτίωνε και την ανταγωνιστικότητά τους, και την εμπορική τους εξάπλωση.

Ας δούμε τώρα, πώς όλα αυτά «ακουμπούν» στη δική μας ζόρικη συγκυρία:

Όπως είναι γνωστό, οι απανταχού Φιλελεύθεροι, (νέο- και παραδοσιακοί), ανατριχιάζουν κάθε φορά που θα ακούσουν λέξεις όπως: «αλληλεγγύη», «ενισχύσεις», «διασώσεις», «επιδοτήσεις». Θεωρούν πως κάθε κρίση, πέρα από τα αυτονόητα προβλήματα (για τα οποία πάντως, να πούμε, δεν φαίνεται να τραβάνε και κανένα ιδιαίτερο ζόρι), είναι και μια τεράστια «Θεόσταλτη» ευκαιρία:

Ο Α.Ε ο Ανταγωνισμός, να εξασφαλίσει την επιβίωση των ικανών και ισχυρών μόνο, καθαρίζοντας το περιβάλλον από τα «σκουπίδια» που σωρεύονται (άνευ αποχρώντος λόγου) στις αγορές, στα μεταξύ κρίσεων μεσοδιαστήματα. Τα οποία «σκουπίδια» -λένε-, είναι ήδη νεκρά, αλλά με την κρίση, απλά κάποιος αναλαμβάνει να τους το ανακοινώσει, και κάποιος άλλος, «να καθαρίσει τους δρόμους από τα πτώματα»!

 

Μετά απ' αυτό δεν νομίζω πως είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς θα αντιδρούσε το ένα, το Φιλελεύθερο τμήμα του Γερμανικού κυβερνητικού Συνασπισμού, με το που κάποιος θα τους σφύριζε πως «εκεί στο Νότο, εκείνοι οι μόνιμοι λέρες οι Έλληνες, το' χουν ρίξει το καράβι στα βράχια...».

Ενώ αν η...ενημέρωση, προχωρούσε και στο «παρασύνθημα», πως δηλαδή: «το ναυάγιο, είναι αδιανόητα μεγάλο, διότι τόσα χρόνια μας είχαν στο ψιλό γαζί με τα νούμερα, και τώρα ζητούν και βοήθεια διότι, λένε πως, αν δεν τους ενισχύσουμε, το πρόβλημά τους, θα αντανακλά -λένε- στο ευρώ», κανείς δεν θέλει να σκέφτεται στη συνέχεια, τι θα πάθαιναν οι γερμανοί φιλελεύθεροι «επί τω ακούσματι» όλης της «ελληνικής ενημέρωσης». Ενώ σε όλα αυτά, πρέπει να προσθέσετε και το τι παθαίνουν όλοι οι Γερμανοί, μόλις ακούσουν ότι κάποιος, διανοείται να τους πειράξει το ευρώ! Πού για όλους τους άλλους, μπορεί να είναι ένα νόμισμα και μόνον. Για τους Γερμανούς όμως, είναι η ίδια η «ψυχή» του DM, του γερμανικού μάρκου, που απλώς τώρα, για λόγους που δεν τους πολυενδιαφέρει να μάθουν, χρησιμοποιούν, με ένα άλλο όνομα, όλοι οι Ευρωπαίοι!

Και όμως! Και όμως!

 

Όταν πριν από μερικές μέρες είχαμε την ευτυχία(;) να υποδεχτούμε στην Αθήνα τον ίδιο τον κ.  Guido Westerwelle, τον gay(!) Γερμανό ΥΠ.ΕΞ και αντικαγκελλάριο, κανενός ο νους δεν πήγαινε φυσικά, σ' αυτά που αργότερα έμελλε να δούμε και να ακούσουμε (και να...τσιμπιόμαστε ως ανισόρροποι μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες)!

Πρόσκοπος, ακέλας ο κ. Βέστερβέλε: «Η δική σας κρίση, αλλά και προβλήματα άλλων χωρών ΕΕ & ΟΝΕ, πρέπει να αντιμετωπιστούν με το πνεύμα αλληλεγγύης του «Ένας για όλους & όλοι για έναν», είπε και μας...καράφλιασε.

Για να εξαφανίσει και τα τυχόν εναπομείναντα επί της κεφαλής μας ίχνη τριχοφυίας, αμέσως μετά, συνεχίζοντας:

«...Πέραν της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, εμένα προσωπικά, με συνδέει με τη χώρα σας, και το γεγονός πως το PhD μου, που σήμαινε και την έναρξη της καριέρας μου, το έκανα στον προσφιλή Έλληνα καθηγητή μου (αργότερα έγινε αντιληπτό πως εννοούσε τον κ. Δημήτρη Τσάτσο)!.

 

Όσοι έγιναν, με τον ένα ή άλλο τρόπο μάρτυρες των έργων και των ημερών του Φιλελεύθερου Γερμανού ΥΠ.ΕΞ & Αντικαγκελλάριου, κατάλαβαν πως τελικά, οι προκαταλήψεις, οδηγούν, κατά κανόνα, σε λάθος συμπεράσματα!...