Μήπως αρχίζει να καθαρίζει η ατμόσφαιρα;

Μήπως αρχίζει να καθαρίζει η ατμόσφαιρα;

Το editorial του προχθεσινού (1.2.010) γαλλικού Monde "Tous Crecs?"(Όλοι Έλληνες;), αλλά και τα ίδιου περίπου ύφους άρθρα του διημέρου, στον τύπο ΕΕ & ΗΠΑ, νομίζω πως είναι, αν όχι το οριστικό, πάντως ένα σημαντικό «γύρισμα» στο κλίμα των αναφορών του διεθνούς Τύπου για τη χώρα μας:
 

Οι πάντες πια, εκτός μόνο των Ταλιμπάν των Αγορών, -που όμως καταφέρνουν ακόμα και δίνουν εκεί τον τόνο-, αλλά που οι επιδιώξεις τους, έγινε πια φανερό, πως είναι τελείως άλλες από εκείνες ΕΕ, ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, ΕΚΤ, ευρωπαϊκών χρηματαγορών, αλλά και των ΗΠΑ υπό την ηγεσία Ομπάμα, φαίνεται αλλιώς να αντιμετωπίζουν πλέον την Ελλάδα. Με αισθήματα, που ποικίλουν μάλιστα από την απλή συμπάθεια μέχρι την απορία, αλλά και το έντονο ενδιαφέρον.  Και την αγωνία ίσως, που φαίνεται να εκφράζεται από πολλές πλευρές, ακριβώς για το πώς θα αντιδράσει η κοινωνία μας, στα σκληρά περιοριστικά μέτρα που την περιμένουν. Και που, οι πολίτες από τουλάχιστο 4 με 5 άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ξέρουν καλά πως όπου να' ναι περιμένουν κι' αυτούς!

Έχουν «καθαρίσει τα σύννεφα», ακόμα και γι' αυτούς τους ελάχιστους σοβαρούς & καλών προθέσεων, σε σχέση με όλους εκείνους, κερδοσκόπους, σπεκουλαδόρους και μη(;), που είχαν ήδη παραπέμψει την Ελλάδα στο ΔΝΤ: Οι ελάχιστοι αυτοί σοβαροί, αποδείχτηκε πια, το έκαναν με το σκεπτικό, πως το ΔΝΤ θα απέβαινε τελικά μικρότερου οικονομικού & πολιτικού κόστους επιλογή, για την Ελλάδα, από ότι το τρίγωνο Ελλάς - ΕΕ - ΕΚΤ! Που -κατά τη γνώμη τους πάντα- η εμπλοκή τους (ΕΕ & ΕΚΤ), θα έριχνε τη χώρα μας, σε μια αναπόφευκτη μακρά περίοδο ύφεσης. Άποψη, που υποστηρικτές της, δεν λείπουν πλέον, και από την ίδια την ελληνική κυβέρνηση, όπως σήμερα αποκαλύπτουν τα ΝΕΑ!

Αυτή λοιπόν η εξέλιξη, η αλλαγή δηλαδή στην αντιμετώπιση της χώρας μας, φαίνεται να αποτελεί και ένα είδος απάντησης. Σε κάποιες ενστάσεις, (που δεν διστάζω να πω, πως κάποια στιγμή με κλόνισαν, και με έκαναν και εμένα να αμφιταλαντεύομαι), ειδικά για τους χρόνους αντίδρασης της κυβέρνησης Παπανδρέου στα ερεθίσματα & τις πιέσεις των Αγορών και της ΕΕ. (Γιατί κάποιες άλλες ενστάσεις, για το απολύτως απρόσφορο δηλαδή της σύγκρουσης που καθοδηγείται από το κομβικό υπουργείο της κ. Κατσέλη  με τις Τράπεζες, το ισχυρότερο ίσως ελληνικό συγκριτικό ατού στη μάχη της χώρας μας με τις διεθνείς Αγορές, και βάσεις έχουν, και είναι και ρεαλιστικές. Δείχνουν με άλλα λόγια προς έναν κίνδυνο, αυτόν της απώλειας της βάσης ρευστότητας των τραπεζών μας, που και πρέπει, και ελπίζουμε όλοι, πως  θα αποφευχθεί).

Επανέρχομαι τώρα στις ενστάσεις για χαμένο κυβερνητικό χρόνο, και το πώς ήδη αυτές θεωρώ πως απαντήθηκαν, από τις εξελίξεις του τελευταίου διημέρου:

Φαίνεται λοιπόν, πως αυτό που από τους ενιστάμενους χαρακτηριζόταν χαμένος κυβερνητικός χρόνος, αποτέλεσε στην πραγματικότητα, μια μάλλον πετυχημένη προσπάθεια της κυβέρνησης να κερδίσει χρόνο. Που τον θεωρούσε, φαίνεται, απαραίτητο, για κάποιους λόγους:

*Ξεκινώντας από το ότι όταν μπαίνεις σε μια διαδικασία αντιπαράθεσης-διαπραγμάτευσης που εκτιμάς πως δεν πρόκειται να λήξει σε μια-δυο εβδομάδες, δεν ξεκινάς δίνοντας στους «απέναντι», όλο το πακέτο παραχωρήσεων που εκτιμάς πως είσαι τελικά σε θέση να δώσεις. Αρχίζεις, ξεδιπλώνοντας μια προεπιλεγμένη τακτική, που οφείλει να βλέπει σε βάθος χρόνου.

*Συνεχίζοντας, θα συμφωνούσα πως για να καταλήξεις στο βέλτιστο μίγμα μέτρων που πρέπει να επιβληθούν, δεν θα το κάνεις με έναν προεπιλεγμένο από διαδικασίες γραφείου πίνακα μέτρων. Αλλά με εκείνο το μίγμα, που θα προκύψει μέσα από μακρά διαδικασία, που θα περιλαμβάνει ένα σύνολο από αλλεπάλληλες βολιδοσκοπήσεις, προτάσεις, υιοθετήσεις, και απορρίψεις.

*Και καταλήγοντας πως, όταν έχεις προ οφθαλμών ότι η ελληνική κοινωνία θα υποχρεωθεί τελικά από τα πράγματα να αποδεχτεί μέτρα που μόλις ένα μήνα πριν θα τα θεωρούσε αδιανόητα και βάλε, είσαι υποχρεωμένος, στο όνομα μιας ελάχιστης κυβερνητικής σοβαρότητας, κάθε σχεδιασμός σου, να περιλαμβάνει και ένα απαραίτητο χρόνο ωρίμανσης των μέτρων αυτών στην κοινή γνώμη. Και κατανόησης των ακριβών χαρακτηριστικών, και της σοβαρότητας της συγκυρίας.

Όσο για το «πώς μας έβλεπαν-πώς βλέπαμε εμείς πως μας έβλεπαν», και αυτό το χωρίς νόημα γαϊτανάκι υποτιθέμενων παρεξηγήσεων, φαίνεται πως αυτό, μόνο στο δικό μας μυαλό υπήρχε τελικά.

Λυπάμαι δηλαδή, αλλά φαίνεται πως ΕΜΕΙΣ ήμασταν αυτοί που καθόλου δεν είχαμε καταλάβει! Δεν είχαμε καταλάβει, τί ήταν αυτό που «τρέλαινε» κυριολεκτικά τους ξένους παρατηρητές.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          Και -προς στιγμή-, πήγαμε να πιστέψουμε πως, σε μια ανιστόρητη επανάληψη της Ιεράς Συμμαχίας, «οι Άλλοι», (μεταξύ των οποίων ήμασταν έτοιμοι, χωρίς πολλά-πολλά, να συμπεριλάβουμε και τους «κακούς» Ευρωπαίους), είχαν βαλθεί, να μας ξεθεμελιώσουν, για λόγους όμως, που αγνοούσαμε!

Έλα όμως που οι άνθρωποι, αποδεικνύεται, πως και 400 τα έχουν, και τα διδάγματα της ευρωπαϊκής -τουλάχιστο- Ιστορίας, φαίνεται πως καθόλου δεν τα αγνοούν.(Σε αντίθεση προφανώς με εμάς).

Εμείς ήμασταν στην πραγματικότητα, αυτοί που δεν είχαμε καταλάβει! Εμείς δεν ήμασταν άλλωστε, που είχαμε ψηφίσει 2 φορές συνέχεια (και άντε, το 04 να πω δεν ξέραμε, δεν προλάβαμε κιόλας να ρωτήσουμε, πάει καλά. Το ρημάδι το 07 όμως;), έναν συμπαθητικό ευτραφή κυριούλη, που μόνο εδώ μπορούσε και πέρναγε για πολιτικός και πουθενά αλλού; Που έκαναν οι άνθρωποι μαύρα μάτια να τον δουν; Και όταν μια στις τόσες, ή έπιανε η πίεση & τον έβλεπαν, ή απλά γούσταρε ο...έτσι του ευτραφούς κυριούλη να πάρει αέρα ταξιδιωτικό, μόλις άρχιζαν να του μιλάνε για προβλήματα που παρουσιάζει ή θα παρουσιάσει η χώρα του, ο κυριούλης τσαντιζόταν φανερά και βαριόταν, πέταγε και ένα «Καλά, το σημειώνω κύριοι, δεν πρόκειται να ξανασυμβεί...», και την κοπάναγε. Οπότε οι άλλοι το είδαν το σεναριάκι μια, το είδαν δυο, σταμάτησαν να του δίνουν και την παραμικρή σημασία. Τον είχαν γενικώς γραμμένο «εκεί που δεν πιάνει το μελάνι», αυτό που εμείς, οι «άντε μην πω»  εισπράτταμε, ως «υπερήφανο & αγέρωχο» -λέει- ύφος. Και την εκατέρωθεν βαριεμάρα & μούγκα, εμείς δεν ήμασταν πάλι, που την εξηγούσαμε οι ξύπνιοι, σαν «έλλειψη προβλημάτων», και «tout va bien»; Ή μήπως δεν «μασήσαμε εν τη μακαριότητί μας», και το ότι τον «εθνικό μας βαριεστημένο», τον ανεχόντουσαν πλέον στα μουγκά, σαν «παρόντα-απόντα», να κοκορεύεται σιωπηλός στις οικογενειακές τους φωτογραφίες; Να τις στέλνει αυτές τις αναμνηστικές φωτό οίκαδε, να τις βλέπει και το μακάριο (εν τη αγνοία του, μήπως;) πόπολο, με εκείνο τον θλιβερά εκστατικό θαυμασμό του καθυστερημένου, να γράφουν και τα αντιστοίχου βεληνεκούς μέντια. Αυτά τα μέντια, που εν τω μεταξύ είχε προλάβει και τα είχε ταϊσει έναν σκασμό λεφτά το καθένα. Για όλους είχε ο κορβανάς ο κρατικός, εξ ου και το καράβι φούνταρε αύτανδρο.

Λυπάμαι επίσης, και ίσως ακόμα πιο βαθιά από όσο λυπάμαι για πολλά από τα προηγούμενα, γιατί αναγκάζομαι, ειδικά εγώ, να λέω και να γράφω τόσα και τέτοια πράγματα, για έναν άνθρωπο, που την πολιτική του, φυσικά την πολέμησα (όπως οι τακτικοί εξ ημών στην ιστοσελίδα μας σίγουρα θα θυμάστε), όσο πιο άγρια μπορούσα. Για τον ίδιο όμως τον Κώστα Καραμανλή, πάντα επιφύλασσα την, έτσι κι' αλλιώς, «βελούδινη» αντιμετώπιση που έχεις, για έναν που, ειδικά εσύ,  τον είχες ξεχωρίσει απ' τους πολλούς. Για κάποιον μάλιστα, που πριν από όχι και τόσο πολλά χρόνια, και ανεξάρτητα από πολιτικούς χώρους και διαφορετικές ιδεολογικές & πολιτικές αναφορές και δεσμεύσεις, έχεις νοιώσει, -και το έχεις πει και δημόσια-, πως αποτέλεσε (ίσως μάλιστα και από το χώρο των εφεδρειών πλέον, να αποτελεί ακόμα), μια από τις πιο ελπιδοφόρες για τον τόπο, καινούργιες (ήταν τότε αρχές των 90ς), πολιτικές παρουσίες!

Γι' αυτό, νοιώθω και την ανακουφιστικά αποδεσμευμένη θέση, που σού δίνει η μελαγχολική διάψευση των ελπίδων, που κάποτε, (ακόμα και με κόστος προσωπικό), εσύ και κάποιοι ακόμα με παρόμοια πολιτικά χαρακτηριστικά, ακουμπήσατε στους ώμους κάποιου.

Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, για να καταφέρει τουλάχιστο να διατηρήσει για ένα λογικό διάστημα, και (γιατί όχι;) να επεκτείνει, την αναπτυξιακή ώθηση που έδιναν στη χώρα, τα επιτεύγματα της προηγούμενης κυβέρνησης.(Οικονομική μεγέθυνση, ΟΝΕ-ευρώ, Κύπρος μέλος σε ΕΕ χωρίς λύση στο Κυπριακό, έργα υποδομής, κλπ. κλπ.)

Μιας κυβέρνησης, πολύ πετυχημένης με βάση τα επιτεύγματα και την στοχοπροσήλωσή της, αλλά που δεν είχε καταφέρει, ούτε αυτή, να πάει κόντρα στον αμείλικτο ελληνικό  νόμο της πολιτικής φθοράς: Και υπέκυψε, για να αποχωρήσει, μέσα σε μια ατμόσφαιρα ακραίας φθοράς, πολιτικής και ηθικής, που καθόλου δεν ταίριαζε ούτε στο ήθος & τις επιδόσεις της, ούτε και στην συνολική της προσφορά...