Στον αστερισμό του Δαϊλάκη

Στον αστερισμό του Δαϊλάκη

Την ώρα που το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα κλυδωνίζεται συθέμελα, η κυβέρνηση ζει τον ελληνοκεντρικό εφιάλτη της απώλειας της δεδηλωμένης και εξακολουθεί να επιδίδεται, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού της χώρας, στο προσφιλές άθλημα της μελέτης και ερμηνείας δημοσκοπήσεων και στις γνωστές ασκήσεις επικοινωνίας.

Τι κι αν ο φόβος και η ανασφάλεια κυριαρχούν στις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Τι κι αν επενδυτές, δανειολήπτες και καταθέτες βρίσκονται σε κατάσταση πανικούκαι τα ασθενέστερα εισοδηματικά στρώματα σε φάση απόγνωσης. Τι κι αν η ύφεση,στην οποία βυθίζεται η αμερικανική οικονομία, είναι έτοιμη να περάσει και στηνάλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και η κρίση να χτυπήσει με συνέπειες ανεξέλεγκτεςκαι τη δική μας πόρτα. Η Ελλάδα ζει στον αστερισμό του επόμενου Δαϊλάκη και κρέμεται από τις δηλώσεις και τις παρεμβάσεις οιουδήποτε βουλευτή,"προβλέψιμου" ή "απρόβλεπτου", "αντάρτη" ή "πιστού στρατιώτη", που μπορεί να υπερβαίνουν ή να ερμηνευθούν ότι υπερβαίνουν τη θρυλική "κόκκινη γραμμή". Αυτός ο "γνωστός" ή "άγνωστος" βουλευτής αποτελεί άλλωστε και το μήλον της έριδος για μεγάλα και μικρά Μ.Μ.Ε. που φιλοδοξούν να έχουν να λένε ότι έριξαν κοτζάμ κυβέρνηση. Λες και οι πρόωρες εκλογές, τη στιγμή που ο πλανήτης πλήττεται από το μεγαλύτερο οικονομικό τσουνάμι των τελευταίων ετών, είναι αυτό που χρειάζεται σήμερα ο τόπος. Λες και η ακυβερνησία, η οποία εκτός συγκλονιστικού απροόπτουθα προκύψει, είναι το φάρμακο για τις ασθένειες της ελληνικής κοινωνίας καιοικονομίας και η ασπίδα της χώρας σε ό,τι νωρίτερα ή αργότερα καταφθάσει.

Με τούτα και με εκείνα, φαίνεται ότι ακόμη και σήμερα εξακολουθούμε μάλλον αμέριμνοι να βιώνουμε και να ανακυκλώνουμε έναν επικίνδυνο πλέον αυτισμό. Αρνούμενοι να αντιληφθούμε ότι ο μικρόκοσμός μας, που νομοτελειακά θεωρούμε το κέντρο του σύμπαντος, ενδέχεται σε λίγο να μην αφορά ούτε σε εμάς τους ίδιους. Γιατί απλώς μπορεί να μην υπάρχει, καθώς οι θύελλες των αγορών δεν γνωρίζουνσύνορα ούτε εξαιρούν λαούς.

Σε τέτοιες πάντως δυσμενείς συγκυρίες, συνήθως αναδεικνύονται ή ξεγυμνώνονται ηγεσίες και πολιτικές. Ξεχωρίζουν εύκολα αυτοί οι οποίοι πράττουν από εκείνους που απλά ομιλούν. Και αυτοί που αναζητούν λύσεις και απαντήσεις σε πραγματικά προβλήματα από όσους αναλώνονται σε ασκήσεις επί εκλογικού χάρτου. Σε τελική ανάλυση αυτό είναι και το μόνο που ενδιαφέρει τον πολίτη και ψηφοφόρο, ιδιαίτερα τον αναποφάσιστο ή μετακινούμενο. Σε συνθήκες άλλωστε οικονομικής αβεβαιότητας αμοίβεται εκλογικά ο πιο υπεύθυνος και αποτελεσματικός για τοσυμφέρον της χώρας, δηλαδή ο πιο πολιτικός με την κλασική έννοια του όρου.