Νίκη Λυμπεράκη blog

Να μη σου τύχει...(Στην Ελλάδα του 2010)

Το κείμενο που διαβάζετε δεν αποσκοπεί στο να προκαλέσει τη συμπάθεια ή τον οίκτο σας...Είναι μια ξεκάθαρη, κατά το δυνατόν ορθολογιστική, ψυχρή αποδελτίωση μιας από εκείνες τις καταστάσεις που ανήκουν στην κατηγορία ¨είναι να μη σου τύχει¨. Θα ξεκινήσω λέγοντας πως ανήκε και η αφεντιά μου σε κείνους που έπαιρναν μια θλιμμένη γκριμάτσα κάθε φορά που άκουγαν για τέτοια περιστατικά. Αυτό ως την ημέρα που βρέθηκα στη θέση εκείνου που τα εξιστορούσε...

Σαδισμός - σωφρονισμός σημειώσατε 1

Ταινία του Παζολίνι είδα για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μου. Ήταν το «120 ημέρες στα Σόδομα». Εκτίμησα και σιχάθηκα. Υπάρχουν σκηνές τις ταινίας σφηνωμένες τόσο έντονα στο μυαλό μου, που είναι σα να είδα το έργο χθες. Η επιστολή-καταγγελία της κρατούμενης Κατερίνας Γκουλιώνη, της 41χρονης γυναίκας και μητέρας, που «έφυγε» κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες» κατά τη μεταγωγή της, μου δημιούργησε τα ίδια συναισθήματα. Όχι ακριβώς τα ίδια... για να είμαι ακριβής, δεν θυμάμαι πόσο καιρό έχω να νιώσω τέτοια οργή. Όταν χωρούν παραλληλισμοί ανάμεσα σε κινηματογραφικά εγχειρίδια σαδισμού και κρατικές σωφρονιστικές πολιτικές...τότε υπάρχει πρόβλημα. Αφιερώστε πέντε λεπτά για να διαβάσετε την επιστολή της Γκουλιώνη προς τον συνήγορο του Πολίτη,

Κουκουλο-απαγόρευση...οδηγίες προς ναυτιλομένους

Η σκέψη της κυβέρνησης για την αυστηροποίηση της σχετικής νομοθεσίας προκειμένου να μπει ένα τέλος στις ταραχές και τις λεηλασίες έχει σπείρει τον πανικό. Η ποινικοποίηση της κουκούλας προκαλεί εντονότατες αντιδράσεις από διεθνείς οίκους μόδας, καθώς θα πρέπει τώρα να αναπροσαρμόσουν τις κολεξιόν τους...Φίλοι και γνωστοί πακετάρουν τα Αρμάνι τους σε κούτες με σκοπό να τα καταχωνιάσουν σε κανένα υπόγειο για να μην έχουν τραβήγματα...ώσπου να παρέλθει η εποχή της κουκουλο-απαγόρευσης.

Ο Μεγαλύτερος Έλληνας...μακράν

Τους Μεγάλους Έλληνες του ΣΚΑΙ ομολογώ πως δεν κατάφερα να τους παρακολουθήσω συστηματικά -αν και θα το ήθελα- λόγω δουλειάς. Από το λίγο, όμως, που είδα και διάβασα, κατάλαβα για ακόμη μια φορά την τρικυμία που επικρατεί στο μυαλό του Νεοέλληνα. Και όχι οποιουδήποτε Νεοέλληνα, αλλά εκείνου που έκανε τον κόπο να πάρει τηλέφωνο, να στείλει μέηλ ή μήνυμα για να δηλώσει την προτίμησή του.

Όταν οι επιζήσαντες συνάντησαν την κάνναβη...περί συνασπισμών και άλλων δαιμονίων

Ήταν από αυτές τις ειδήσεις, που σε κάνουν να αφήσεις ό,τι κάνεις και να τρέξεις για να δεις την εικόνα. Την ώρα, λοιπόν, που στην Ελλάδα οι κομματικές συνεργασίες, η πιθανότητα έλλειψης αυτοδυναμίας στις (επερχόμενες;) εκλογές και οτιδήποτε εν γένει τείνει να ξεφύγει από το καθιερωμένο πλαίσιο του δικομματισμού (και δη με τους απογόνους των προγόνων, που ήταν απόγονοι των δικών τους προγόνων στην κεφαλή των δύο μεγάλων κομμάτων), φαίνεται να παραμένει ταμπού (με τη συνδρομή πάντα και ημών των δημοσιογράφων), στο Ισραήλ οι συνθήκες έχουν ωριμάσει ακόμη και για τους φαινομενικά πιο αταίριαστους πολιτικούς "έρωτες"...

Η κρίση, το δόγμα του σοκ και η πραγματική (παρα)οικονομία

Πριν από λίγους μήνες έπεσε στα χέρια μου το «Δόγμα του Σοκ» (The shock doctrine) της Naomi Klein. Καλά, δεν ανακάλυψα και την Αμερική...όπως και να το κάνουμε, πάντως, έχει ένα ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς την (σκοπούμενη?) επανάληψη συγκυριών σε παγκόσμια κλίμακα. Το πώς η εκτόξευση του πληθωρισμού ή οι αρνητικές εκθέσεις διεθνών οίκων για την οικονομία τρομοκρατούν τους πολίτες κάθε χώρας, προλειαίνοντας το έδαφος για «μεταρρυθμίσεις» που στην ουσία τους δεν είναι τίποτε παραπάνω από παραχωρήσεις. Παραχωρήσεις που μόνο υπό το καθεστώς του φόβου μπορούν να γίνουν ανεκτές.

Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει καμία σχέση με την επικαιρότητα..(ή μήπως έχει;)

Το βράδυ ήταν δύσκολο....Και μόνο στη σκέψη ότι έπρεπε να σηκωθώ στις επτά το πρωί και να δοκιμάσω τις αντοχές και τα νεύρα μου στις ουρές του ΙΚΑ και του ΤΕΒΕ, στριφογύριζα όλη τη νύχτα.

Εδώ ο κόσμος καίγεται...(κυριολεκτικά)

Οργή που ξεχειλίζει...

Οργή που δεν ελέγχεται...

Οργή που φέρνει καταστροφή...

Σύμφωνοι.

Δεν είναι τρόπος αυτός διαμαρτυρίας. Και τον καταδικάζουμε και ευχόμαστε να μην επαναληφθεί κτλ. κτλ...

Αλλά ας μείνουμε λίγο στο θέμα της οργής. Ας πάρουμε μια ανάσα κι ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας.

Κι ύστερα ήλθε το φθινόπωρο...

...και φύγαν οι μέλισσες και αρχίσαν οι ιώσεις. Κι αν έχεις συνηθίσει να τρέχεις όλη μέρα σε δουλειές, το σενάριο «κρεβάτι, σούπα, χυμοί, βιταμίνες και θερμόμετρο» σου φαίνεται χειρότερο κι από διπλοβάρδια νύχτα σε βουλκανιζατέρ (δε μου έχει τύχει δηλαδή, αλλά φαντάζομαι).

Τα τακούνια της οργής με...ολίγον από Ορέστη (;)

Φόρεσα τα τακούνια μου, τα τούτα και τα κείνα μου και βγήκα στο στερέωμα να λάμψω...Με αυτό το μότο (παράφραση από στίχο των αγαπημένων ΝΑΜΑ), εκατοντάδες θεατρόφιλες κατέκλυσαν και φέτος το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου για να απολαύσουν τα κλασικά αριστουργήματα της αρχαιοελληνικής γραμματείας και να δοκιμάσουν, επί τη ευκαιρία, την αντοχή του πωρόλιθου στις γόβες στιλέτο.