ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
>
Search

Σύμφωνα με όλες τις υπάρχουσες ενδείξεις, τα συλλαλητήρια δεν πρόκειται να παίξουν ρόλο στον χειρισμό του θέματος. Όχι, τουλάχιστον, καθοριστικό ρόλο. Θα επηρεάσουν, επηρεάζουν ήδη «περιφερειακά», όχι πάντως κεντρικά.

Τι, πως, και πόσο επηρεάζουν τα συλλαλητήρια;

Του Βασίλη Πάικου

Βασίλης Πάικος

Ήταν το 1897, τότε που η λεγόμενη «Εθνική Εταιρεία» ξεσήκωνε το λαό σε μαχητικά συλλαλητήρια για την απελευθέρωση των αλύτρωτων αδερφών. Και ήταν τέτοια η λαϊκή πίεση, που τόσο ο Βασιλιάς Γεώργιος όσο και ο πολιτικός κόσμος της Χώρας υπέκυψαν. Σύρθηκαν σε πόλεμο με την Τουρκία. Κι έτσι φτάσαμε στην τραγωδία του 1897. Τότε που η Ελλάδα συρρικνώθηκε ως τη Μελούνα…

Ακολούθησε ο λαϊκός ξεσηκωμός για τα Ευαγγελικά το 1901, και για τα Ορεστειακά το 1903. Για την αποτροπή δηλαδή της μετάφρασης του Ευαγγελίου και της Ορέστειας του Αισχύλου στη νεοελληνική γλώσσα. Προς άκρως συντηρητική κατεύθυνση, προφανώς, αμφότερα τα κινήματα, τα όσο λαϊκά, τα όσο μαζικά και δυναμικά.

Από τότε και ως τα σήμερα, σε όποιες περιπτώσεις τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» έγιναν αντικείμενο «λαϊκού ξεσηκωμού», σπάνια μας βγήκε σε καλό. Ίσως ποτέ. Με τελευταία, ως τα σήμερα, περίπτωση, τα συλλαλητήρια του 1992 για το Μακεδονικό. Οπότε δι’ αυτών (και δι’ αυτών) φτάσαμε στη ματαίωση κάθε λύσης. Κι αν υπήρχαν τότε ευκαιρίες για λύση…

Σήμερα, με τα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για το Μακεδονικό, δεν φαίνεται πως θα επιβεβαιωθεί η ιστορική παράδοση. Σύμφωνα με όλες τις υπάρχουσες ενδείξεις, τα συλλαλητήρια δεν πρόκειται να παίξουν ρόλο στον χειρισμό του θέματος. Όχι, τουλάχιστον, καθοριστικό ρόλο. Θα επηρεάσουν, επηρεάζουν ήδη «περιφερειακά», όχι πάντως κεντρικά. Όχι επί της ουσίας και επί της κατεύθυνσης της διαπραγμάτευσης, όχι ως προς τον χαρακτήρα της λύσης αν αυτή τελικά υπάρξει.

Επηρέασαν, επηρεάζουν ήδη τα συλλαλητήρια «περιφερειακά». Επηρέασαν, ας πούμε, την Εκκλησία αλλά και τη ΝΔ. Είδαμε, ακούσαμε ήδη τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να ομολογεί πως η αλλαγή της στάσης του έχει να κάνει «με το λαϊκό φρόνημα», όπως αυτό εκφράστηκε στη Θεσσαλονίκη. Όσο για τη ΝΔ, ναι ήταν η Θεσσαλονίκη και η δι’ αυτής πίεση των στελεχών της, που έφεραν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην αμηχανία της «μη θέσης». Εξέλιξη σχεδόν ντροπιαστική προκειμένου για το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Δεδομένου ότι αναδεικνύεται έτσι η αναξιοπιστία της. Η αδυναμία της να σταθεί με υπευθυνότητα και κύρος απέναντι σε ζητήματα ιδιαίτερης σοβαρότητας, ζητήματα πολιτικής αιχμής. Ε, από κει και πέρα, ο καθένας βεβαίως αντιλαμβάνεται τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο προκειμένου για τους επίδοξους μνηστήρες της εξουσίας.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι, ως ένα βαθμό, ίσως επηρεάζουν και μερίδα της κεντροαριστεράς. Εκτός από τα (πολύ λίγα πάντως) στελέχη της που παρέστησαν ήδη μαχητικά στα συλλαλητήρια, είναι και οι επιλογές της Φώφης Γεννηματά. Η οποία, σε κραυγαλέα αντίθεση προς την απολύτως υπεύθυνη στάση του Κώστα Σημίτη, του Γιώργου Παπανδρέου, του Βαγγέλη Βενιζέλου και του Σταύρου Θεοδωράκη, δείχνει να παλινδρομεί ανάμεσα στον ορθό και στον «τεχνητά» αντιπολιτευτικό λόγο. Στάση προφανώς αναντίστοιχη προς την σοβαρότητα του θέματος.

Όσο για την Κυβέρνηση, μπορεί μεν να μην την επηρεάζουν τα συλλαλητήρια στην κεντρική της γραμμή ως προς την κατεύθυνση της διαπραγμάτευσης, δεν αποκλείεται παρ’ όλ’ αυτά να την «υποχρεώνουν» να λογοδοτεί στο εσωτερικό ακροατήριο, περισσότερο και «αιχμηρότερα» απ’ όσο υποχρεούται ως εκ του ρόλου της. Ίσως εκεί οφείλεται η –τουλάχιστον υπερβολική- αντίδραση του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά απέναντι στις δηλώσεις του ομολόγου του της FYROM. Του Νικόλα Ντιμιτρώφ ο οποίος, όμως, δεν είχε πει παρά τα αυτονόητα. Ότι είναι και αυτοί μακεδόνες. Και πως δικαιούνται κι εκείνοι εθνικής ταυτότητας και εθνικής γλώσσας.

Και, επί τέλους, μιας και περί της επιρροής των συλλαλητηρίων ο λόγος, δεν ξέρω ποιοι και πόσοι εκ των συμμετασχόντων έχουν αντιληφθεί τι ακριβώς αιτείται δι’ αυτών. Ότι «δεν επιτρέπουμε», ίσως, τη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας ή παραγώγου αυτού, στην ονομασία της γείτονος Χώρας; Αλλά μήπως είναι στο χέρι μας; Λησμονούμε άραγε το διεθνώς κατοχυρωμένο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού; Και αν επιμείνουμε, όπως φαίνεται πως ζητούν οι διαδηλωτές, στη γραμμή της απόλυτης ανελαστικότητας, στη γραμμή της πλήρους άρνησης, έχουμε άραγε αντιληφθεί τι ακριβώς θα συμβεί; Θα καθιερωθεί τότε η FYROM διεθνώς και εσαεί ως Μακεδονία, σκέτα Μακεδονία. Κι εμείς θα μείνουμε με την «υπερηφάνεια» της άρνησής μας…

Print Friendly, PDF & Email



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αν είσαι φίλος... * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

κατασκευή ιστοσελίδων