ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
>
Search

Το γεγονός λοιπόν ότι η ελληνική Κυβέρνηση ενίσταται κατά της απόφασης του διοικητικού οργάνου της δευτεροβάθμιας επιτροπής ασύλου, και παραπέμπει την υπόθεση στη Δικαιοσύνη, είναι το σωστότερο και το μόνο εντέλει που θα μπορούσε να κάνει.

Περί ασύλου και … κοινής λογικής

Του Βασίλη Πάικου

Βασίλης ΠάικοςΗ μόνη υποχρέωση που έχει η Χώρα μας απέναντι στου οχτώ φυγάδες τούρκους στρατιωτικούς, είναι να μην τους εκδώσει στην Άγκυρα. Υποχρέωση ηθική, ανθρωπιστική, πολιτική, νομική. Δεδομένου ότι το καθεστώς Ερντογάν δεν εγγυάται δίκαιη δίκη. Αλλά και δεδομένου ότι, απ’ όσα εκείθεν μεταδίδονται, είναι ελάχιστα πιθανό να αντιμετωπίσουν ανθρώπινη μεταχείριση, κάθε άλλο. Η μόνη υποχρέωση, καμιά άλλη, απολύτως. Κι αυτή η υποχρέωση, της μη έκδοσης, είναι απολύτως εξασφαλισμένη και εγγυημένη. Μ’ αυτή την έννοια, οι τούρκοι στρατιωτικοί είναι, αυτή τη στιγμή, απολύτως ασφαλείς. Για όλα τ’ άλλα, η ελληνική Κυβέρνηση έχει καθήκον, εξετάζοντας όλες τις παραμέτρους του προβλήματος, να προτάξει πάνω απ’ όλα, το εθνικό συμφέρον. Για όλα τ’ άλλα. Και για το ενδεχόμενο παροχής πολιτικού ασύλου και για όλα. Μπορεί άραγε να υπάρχει αντίρρηση επ’ αυτού;
Ας μη λησμονείται, και ας μην παραβλέπεται πως το πολιτικό άσυλο προϋποθέτει σοβαρές ενδείξεις ότι οι φυγάδες στρατιωτικοί διώκονται για το φρόνημά τους. Και όχι για τυχόν έκνομες ενέργειες. Και κάτι τέτοιο δεν προκύπτει ή, πάντως, δεν αποδεικνύεται. Αν λοιπόν η Χώρα μας προχωρούσε στην παροχή ασύλου, θα επρόκειτο ή θα μπορούσε να εκληφθεί ως ευθέως εχθρική ενέργεια απέναντι στην γείτονα Χώρα. Με ό, τι αυτό θα μπορούσε να σημαίνει και να συνεπάγεται. Το γεγονός λοιπόν ότι η ελληνική Κυβέρνηση ενίσταται κατά της απόφασης του διοικητικού οργάνου της δευτεροβάθμιας επιτροπής ασύλου, και παραπέμπει την υπόθεση στη Δικαιοσύνη, είναι το σωστότερο και το μόνο εντέλει που θα μπορούσε να κάνει. Αν δε η Δικαιοσύνη αποφανθεί διαφορετικά, τότε θα είναι απολύτως καλυμμένη. Ως σεβόμενη τη διάκριση των εξουσιών.

Γιατί εδώ που τα λέμε, για σκεφτείτε. Ποιος θα διακινδύνευε σήμερα, σοβαρή κρίση στις σχέσεις με την Τουρκία; Όταν το λιγότερο που θα μπορούσε να προκύψει ως «απάντηση», θα ήταν η εκ νέου ανεξέλεγκτη μαζική εισροή προσφύγων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Και ποιος ξέρει τι ακόμη. Ενδεχόμενο που θα ήταν αδύνατο να διαχειριστεί η ήδη σοβαρά βεβαρυμμένη από το προσφυγικό ελληνική Πολιτεία. Αν λοιπόν η Κυβέρνηση «προκαλούσε» ή δεν εμπόδιζε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, πόσοι θα ήταν εκείνοι που θα της κουνούσαν το δάχτυλο, πόσοι θα έσπευδαν να την καθίσουν στο σκαμνί. Και, το κυριότερο, δεν θα ήταν άραγε υπόλογη γι αυτό απέναντι στον ελληνικό λαό; Περισσεύουν όθεν οι εν θερμώ κρίσεις. Όπως και οι επιπόλαια κατηγορηματικές βεβαιότητες. Τέτοιας σοβαρότητας και κρισιμότητας ζητήματα απαιτούν ψύχραιμες, ώριμες και όσο γίνεται πιο σφαιρικές θεωρήσεις. Με διερεύνηση όλων των παραμέτρων του προβλήματος. Προπάντων ως προς τις συνέπειές του.

Και κάτι ακόμη. Επειδή παρατράβηξε και πάλι, αυτές τις μέρες, η σπέκουλα με την δήθεν διαβεβαίωση του Αλέξη Τσίπρα προς τον Ερντογάν για παράδοση, εντός 15ημέρου, των «οχτώ» στην Άγκυρα. Υπάρχει πρώτα-πρώτα το γεγονός ότι κάτι τέτοιο διαψεύδεται πανηγυρικά από την εξέλιξη των πραγμάτων. Κι ύστερα το μόνο βέβαιο και χειροπιαστό, είναι ότι ο έλληνας Πρωθυπουργός στο Μαξίμου, ενώπιον του τούρκου Προέδρου, δήλωσε πως δεν πρόκειται να εκδοθούν. Μιας και στην Ελλάδα έχουμε Κράτος Δικαίου, με ό,τι αυτό σημαίνει. Όλα τ’ άλλα δεν είναι παρά φτηνή και εκτός τόπου προπαγάνδα. Και, επί τέλους, σημασία και βάρος έχουν οι πράξεις. Ή μήπως όχι;

 

Print Friendly, PDF & Email



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αν είσαι φίλος... * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

κατασκευή ιστοσελίδων