ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
>
Search

Την ώρα που η Κυβέρνηση συζητούσε και διαπραγματευόταν με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, από το ξεκίνημα κιόλας της επίσκεψης, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι αλλά και οι λοιποί αντιπολιτευόμενοι, τραβούσαν το χαλί κάτω από τα πόδια της. Συμπεριφορά προβληματικής εθνικής ορθότητας, το λιγότερο…

Ολίγη σοβαρότητα παρακαλώ…

Βασίλης ΠάικοςΤου Βασίλη Πάικου

Δεν έχει ξαναγίνει. Ναι στ’ αλήθεια δεν έχει ξαναγίνει. Δυσκολεύομαι, πραγματικά, να θυμηθώ ανάλογη περίπτωση στην μεταπολιτευτική, τουλάχιστον, πολιτική ιστορία του τόπου. Περίπτωση κατά την οποία διαρκούσης της επίσκεψης ξένου ηγέτη, του όποιου ξένου ηγέτη, η αντιπολίτευση να επιτίθεται με σφοδρότητα, επιχειρώντας να αποδομήσει την Κυβέρνηση της Χώρας, την όποια Κυβέρνηση της Χώρας. Ε λοιπόν συνέβη κι αυτό, και συνέβη τώρα.

Την ώρα που η Κυβέρνηση συζητούσε και διαπραγματευόταν με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, από το ξεκίνημα κιόλας της επίσκεψης, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι αλλά και οι λοιποί αντιπολιτευόμενοι, τραβούσαν το χαλί κάτω από τα πόδια της. Συμπεριφορά προβληματικής εθνικής ορθότητας, το λιγότερο…

Όσοι ασκούν σήμερα κριτική, κάποιοι ιδιαιτέρως σκληρή κριτική, στο γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός προέβαλαν on camera θέματα αιχμής, παραχωρώντας έτσι στον Ερντογάν την ευκαιρία να πει τα δικά του «μέσα στο σπίτι μας», μάλλον κάτι λησμονούν. Κάτι πολύ σημαντικό και, για την περίπτωση, καθοριστικό της εξέλιξης των πραγμάτων. Ότι ο Ερντογάν τα είχε πει όλ’ αυτά και περισσότερα, κατά τρόπον προκλητικό έως προσβλητικό, μια μέρα πριν στον SKY. Γεγονός που, μάλιστα, προκάλεσε την άμεση αντίδραση της ελληνικής πλευράς, με την κλήση του τούρκου πρεσβευτή για εξηγήσεις.

Ε λοιπόν δεν έπρεπε να πάρει τις απαντήσεις του ο τούρκος Πρόεδρος; Ακριβώς on camera; Και από τα πλέον επίσημα ελληνικά χείλη; Το γεγονός λοιπόν ότι έλαβε τις απαντήσεις που έπρεπε, με τον πλέον απόλυτο και κατηγορηματικό, έως σκληρό τρόπο. Αλλά και το γεγονός ότι η καταδίκη των απόψεων Ερντογάν και, συναφώς, η υπεράσπιση των ελληνικών θέσεων από την διεθνή κοινότητα, από Ευρώπη και Αμερική, υπήρξε απόλυτη. Ε, δεν το λες και χωρίς σημασία. Κάθε άλλο. Και επί τέλους, δεν μπορεί να μην πρόσεξαν και να μην σημείωσαν οι εγκαλούντες, τη διαφορά λόγων αλλά και ύφους και στάσης του τούρκου Προέδρου, ανάμεσα στο Προεδρικό μέγαρο και στο μέγαρο Μαξίμου. Αυτή η απόσταση των κάπου 100 μέτρων των δύο επίσημων ελληνικών εστιών, διευρύνθηκε σε πολλά χιλιόμετρα ως προς την «συμπεριφορά» του Ερντογάν. Κι αυτό κάτι λέει…

Τρία σημεία. Τρία σημεία με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και με μεγάλη σημασία ως παρακαταθήκη προς μελλοντική διπλωματική χρήση. Το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, τούρκος επίσημος (πιο επίσημος δεν γίνεται), ξεκαθαρίζει ότι δεν αμφισβητούνται τα ελληνικά σύνορα, ούτε και με το αίτημά του για «επικαιροποίηση» της Συνθήκης της Λωζάνης. Το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, τούρκος επίσημος περιγράφει την μειονότητα της Θράκης ως τουρκικής, πομακικής και Ρομά καταγωγής. Όπως και το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτηρίζει, ενώπιον του τούρκου Προέδρου, το Κυπριακό «πρόβλημα εισβολής και κατοχής» δίχως εκείνος να επιχειρήσει ν’ αμφισβητήσει τους χαρακτηρισμούς. Αυτά λοιπόν τα τρία σημεία ας τα κρατήσουμε. Και ας τα θυμηθούμε…

Υποστηρίζεται από κάποιες πλευρές, ότι δεν έπρεπε να προσκληθεί τώρα ο Ερντογάν στην Αθήνα. Έφτασαν μάλιστα μερικοί στο σημείο να ζητήσουν την διακοπή της επίσκεψης, μετά από την ένταση στο προεδρικό μέγαρο. Ως προς το «τώρα» της πρόσκλησης πρώτα-πρώτα, η απάντηση είναι αφοπλιστικά απλή. Δεδομένου ότι ναι, η πάσα ώρα και στιγμή είναι κατάλληλη για προσκλήσεις, για επισκέψεις, για συζητήσεις με τον γείτονα. Όταν υπάρχουν προβλήματα. Όταν πιέζει η ανάγκη για την αντιμετώπισή τους. Και μόνο ως προσπάθεια για εκτόνωση της έντασης στο Αιγαίο, αξίζει τον κόπο. Όταν αυτή η ένταση κοστίζει τόσα πολλά στους δύο λαούς. Περιορίζει το ψωμί τους. Υπονομεύει την υγεία τους και την παιδεία τους. Και, εντάξει, το αίτημα για βίαιη διακοπή της επίσκεψης δεν αντέχει ασφαλώς σε κριτική. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα οδηγούσε, ασφαλώς, στην παρόξυνση των διμερών σχέσεων με πραγματικά ανυπολόγιστες συνέπειες.

Επί τέλους, είναι επικίνδυνη ελαφρότητα και ανοησία η άσκηση κριτικής επί των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας με παραγνώριση της Γεωγραφίας και της Ιστορίας. Της Γεωγραφίας που «καταδικάζει» τους δυο λαούς να ζήσουν δίπλα-δίπλα, να ζήσουν μαζί. Με αυτονόητη την, εξ αυτού, υποχρέωση των κυβερνώντων να κάνουν ό,τι μπορούν για την καλύτερη «συμβίωση». Και της Ιστορίας που ρίχνει, έτσι κι αλλιώς, βαριά τη σκιά της σε οτιδήποτε επιχειρείται σχετικώς. Ολίγη σοβαρότητα λοιπόν. Και αυτοσυγκράτηση. Και υπευθυνότητα. Και αξιοπρέπεια αν είναι δυνατόν…

Print Friendly, PDF & Email



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αν είσαι φίλος... * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

κατασκευή ιστοσελίδων