ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
>
Search

Με όλη την κατανόηση λοιπόν στις –συνήθως, αλλ’ όχι πάντα, αγαθές- προθέσεις των λεγόμενων κινημάτων αλληλεγγύης, αυτών που άκριτα παρεμποδίζουν τους πλειστηριασμούς. Ε ας είναι κάπως πιο προσεκτικοί και πιο επιλεκτικοί στη δράση τους.

Ακτιβισμός της ελαφρότητας…

ΤΟΥ  ΒΑΣΙΛΗ  ΠΑΪΚΟΥ Βασίλης Πάικος

Πριν από κάποιους μήνες έβγαινε σε πλειστηριασμό μικρό διαμέρισμα εμπορική αξίας κάπου 70.000 ευρώ, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο ιδιοκτήτης του, ο οποίος το είχε υποθηκεύσει και δεν εξυπηρετούσε το δάνειό του είναι πρώην Υπουργός της ΝΔ. Ο οποίος μόλις είχε πουλήσει πολυτελές διαμέρισμα στις Βρυξέλλες, αξίας περίπου 10πλάσιας σε σχέση με το ταπεινό διαμέρισμα της Θεσσαλονίκης. Και με βαρύ-βαρύ «Πόθεν Έσχες» σε ακίνητα και σε μετρητά. Σκέφτηκε, προφανώς, πως δεν χρειάζεται πια το διαμέρισμα, κι έτσι άφησε το δάνειό του να «κοκκινίσει». Ο πλειστηριασμός τότε εμποδίστηκε από ομάδα «αλληλέγγυων». Και δεν πραγματοποιήθηκε. Ε λοιπόν δεν ξέρω αν είναι αυτή η μορφή της αλληλεγγύης, αν είναι αυτό το πνεύμα της αλληλεγγύης που θέλουμε. Αν είναι αυτό που μας χρειάζεται σήμερα…

Ο πρώην Υπουργός αποτελεί, ασφαλώς, τον ορισμό του στρατηγικού κακοπληρωτή. Του εύπορου ο οποίος, για δικούς του λόγους, δεν εξυπηρετεί το δάνειό του αν και έχει και παραέχει να πληρώσει. Τέτοια σπίτια λοιπόν, τέτοιων ανθρώπων βγαίνουν σήμερα σε πλειστηριασμό. Και μόνο. Γι αυτά τα σπίτια, γι αυτούς τους μπαταχτζήδες γίνεται σήμερα ο κακός χαμός….

«Κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη». Ήταν ένα σύνθημα. Μάλλον πετυχημένο σύνθημα. Που όμως, όπως όλα τα συνθήματα, δεν αποδίδει κατά κυριολεξία πραγματικότητες ούτε καν ακριβείς προθέσεις. Όπως και το «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ας πούμε. Σύνθημα το οποίο, στην υπερβολή του, επιχειρεί να στρέψει την προσοχή της κοινωνίας στα δικαιώματα των εργαζομένων. Μην ξεχνάμε εξ άλλου ότι το «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη» έπεσε στην πολιτική αγορά τότε που βλέπαμε εκείνες τις άγριες σκηνές στην Ισπανία. Με τα βίαια ξεσπιτώματα ηλικιωμένων ανθρώπων.

Για να εξηγούμαστε λοιπόν, σήμερα εδώ στην Ελλάδα η πρώτη κατοικία εξακολουθεί να προστατεύεται από τον Νόμο Κατσέλη – Σταθάκη. Προστασία η οποία δεν τελειώνει στο τέλος του 2018, όπως ψευδώς λέγεται και γράφεται. Τότε λήγει η προθεσμία υποβολής των σχετικών αιτήσεων. Η ισχύς της προστασίας είναι διαρκής. Όπως εξακολουθεί ισχύουσα και η –όσο άτυπη- συμφωνία με τις τράπεζες για τον μη εκπλειστηριασμό οικιών εμπορικής αξίας κάτω των 300.000 ευρώ.

Το γεγονός ότι κάποιες εφημερίδες και κάποια κανάλια έχουν σηκώσει μπαϊράκι στη βάση απολύτως ψευδών περί τους πλειστηριασμούς «ειδήσεων», παραπληροφορεί, δημιουργεί σύγχυση, δεν αλλάζει όμως την πραγματικότητα. Δεν πρόκειται παρά για ένα ακόμη επεισόδιο στη σειρά των προσφιλών σ’ εκείνους fake news. Αφού τους τέλειωσε η Βενεζουέλα, αφού δεν έχει πια ψωμί η Σαουδική Αραβία, αφού τα οικονομικά δεν προσφέρονται σήμερα για πειστική αντιπολίτευση. Ε κάπου θα πρέπει ν’ ακουμπήσουν οι άνθρωποι, για να κάνουν παιχνίδι.

Επιτέλους, δεν είναι μονάχα παράλογο, είναι και ευθέως αντικοινωνικό να παρεμποδίζονται οι πλειστηριασμοί ακινήτων στρατηγικών κακοπληρωτών. Υπερπολυτελή συνήθως ακίνητα, των εκατοντάδων τετραγωνικών με γήπεδα και με πισίνες. Ανθρώπων οι οποίοι, πιθανότατα, προτίμησαν να παρκάρουν τα λεφτά τους σε φορολογικούς παραδείσους, αντί να εξυπηρετούν τα τραπεζικά τους δάνεια. Με αποτέλεσμα τα κόκκινα δάνειά των χρυσοκάνθαρων μπαταχτζήδων να τα πληρώνουν από το υστέρημά τους οι πολίτες, μέσω των αλλεπάλληλων ανακεφαλαιοποιήσεων.

Και, για να λέμε τα πράματα με τ’ όνομά τους, για σκεφτείτε να μπορούσε να βρει πλήρη εφαρμογή το σύνθημα «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη». Ακόμη κι αν κάποια κυβέρνηση αποφάσιζε να νομοθετήσει κάτι τέτοιο. Τούτο θα σήμαινε ότι ακυρώνεται όλως διόλου η δυνατότητα υποθήκευσης σπιτιών. Και η δυνατότητα, επομένως, του απλού πολίτη να ζητήσει το όποιο τραπεζικό δάνειο. Όταν, συνηθέστατα, δεν διαθέτει κανένα άλλο περιουσιακό στοιχείο για υποθήκη. Και δεδομένου ότι ο απλός πολίτης δεν μπορεί, βεβαίως, να διεκδικήσει «δάνεια του αέρα». Αδιέξοδο; Παραλογισμός; Ε ναι, κάτι τέτοιο.

Με όλη την κατανόηση λοιπόν στις –συνήθως, αλλ’ όχι πάντα, αγαθές- προθέσεις των λεγόμενων κινημάτων αλληλεγγύης, αυτών που άκριτα παρεμποδίζουν τους πλειστηριασμούς. Ε ας είναι κάπως πιο προσεκτικοί και πιο επιλεκτικοί στη δράση τους. Όχι τίποτ’ άλλο, για να γίνονται αποτελεσματικοί και πειστικοί εκεί που πράγματι υπάρχει ανάγκη. Και για την αξιοπιστία τους επιτέλους…

Print Friendly



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αν είσαι φίλος... * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

κατασκευή ιστοσελίδων