ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
>
Search

Αποκλειστικό: Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Π. Φύσσα στον Αθήνα 9.84: «Τον αγκάλιασε και τον μαχαίρωσε»

Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα από μέλη της Χρυσής Αυγής. Το απόγευμα, στο Κερατσίνι, η οικογένεια και οι φίλοι του Παύλου καλούν σε συγκέντρωση στο μνημείο του 34χρονου μουσικού, θα ακολουθήσει πορεία προς τον Πειραιά και συναυλία στο Καστράκι. Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας, η Δήμητρα Ζώρζου, μίλησε αποκλειστικά στην εκπομπή «Ντάμες Σπαθί», με την Ελευθερία Κουμάντου και την Ελεωνόρα Ορφανίδου. “Φοβήθηκα τόσο πολύ που απλά πάγωσα. Δεν μπορούσα να κουνηθώ από το παγκάκι και δεν μπορούσα να πάρω το βλέμμα μου από πάνω τους”, αναφέρει μεταξύ άλλων, συγκλονίζοντας.

Περιγράφει την επίθεση, που δέχτηκε ο Παύλος Φύσσας από πολυάριθμη ομάδα μελών της Χρυσής Αυγής, το μαχαίρωμα από τον Γιώργο Ρουπακιά και την κατάθεσή της στο αστυνομικό τμήμα Κερατσινίου, ενώ μιλά και για το κλίμα στη δίκη της ΧΑ κατά τη διάρκεια της κατάθεσής της.

Ολόκληρη η συνέντευξη

Ερ: Δήμητρα το βράδυ της δολοφονίας του Π. Φύσσα έτυχε και ήσουν πολύ λίγα μέτρα από το σημείο που έγινε η η δολοφονία στον Παύλο , μαζί με μια φίλη σου. Μάλιστα. Αυτό που είδες του έδωσες και συνέχεια, δεν έμεινες εκεί. Πήγες και στην αστυνομία το κατέθεσες και πριν από 2 χρόνια το κατέθεσες και ενώπιον του δικαστηρίου που είναι σε εξέλιξη ακόμη εκδικάζοντας όλη αυτή τη μεγάλη δικογραφία για τη Χρυσή Αυγή που περιέχει και την υπόθεση της δολοφονίας του Π. Φύσσα.
Θα ήθελα να μας πεις τι είδες εκείνο το βράδυ.
Δ.Ζ.: «Εγώ με τη φίλη μου καθόμασταν σε ένα παγκάκι μετά από μια βόλτα , στην Τσαλδάρη και ενώ μιλούσαμε, μετά από λίγο ακούστηκαν φωνές και εμείς γυρίσαμε το κεφάλι μας για να δούμε από που ακούγονται και είδαμε μια παρέα περίπου 10 άτομα να περπατάνε μπροστά μας και οι φωνές να ακούγονται από ένα στενό , ένα τετράγωνο πιο μακριά. Και η παρέα και εμείς είχαμε στρίψει το κεφάλια μας προς τα εκεί και οι φωνές άρχισαν να πλησιάζουν και ακούγονταν και ποδοβολητά , που σημαίνει ότι τρέχανε.
Και η παρέα που ήταν μπροστά γύρισε πιο έντονα, και με το που συνειδητοποίησε ότι εκείνοι τρέχουν άρχισαν να τρέχουν και εκείνοι. Κάποιοι πέρασαν από μπροστά μας…».

Ερ: Ήταν τόση η φασαρία που σας κίνησε την προσοχή , σας έκανε να γυρίσετε το κεφάλι και να επιμείνετε να κοιτάτε προς τα εκεί.
Δ.Ζ.: «Η φασαρία ήταν παρά πολύ μεγάλη . Και το θέμα είναι ότι αυτά που έλεγαν δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς ήταν. Δεν μπορούσαμε να ξέρουμε τι ήταν , μέχρι να δούμε. Και επειδή ήταν εκείνη η μέρα που έπαιζε ο Ολυμπιακός, στην αρχή ήταν η λογική ότι μάλλον κάτι έχει γίνει με το ποδόσφαιρο. Αλλά μετά όταν βγήκαν πλέον δεν ήταν λόγω ποδοσφαίρου».

Ερ: Η παρέα που ήταν μπροστά έδειχνε να εμπλέκεται στη φασαρία που ακουγόταν από την άλλη πλευρά;
Δ.Ζ.: «Όχι φάνηκε ότι ήταν απλά 10 παιδιά που έκαναν και αυτοί βόλτα όπως και εμείς και όταν άκουσαν τη φασαρία, άρχισαν να τρέχουν και εκείνοι, καθαρά από φόβο».

ΕΡ: Αντανακλαστικά δηλαδή;
Δ.Ζ.: «Ναι».

ΕΡ: Τι έγινε μετά, τι είδατε μετά ;
Δ.Ζ.: «Όταν πλέον εκείνοι είχαν φύγει από το στενό και ήταν πλέον ορατοί και στο δικό μας το μάτι, η παρέα που έτρεχε μπροστά μας είχε σχεδόν φύγει και είχαν μείνει μόνο ο Παύλος, τώρα πια ξέρουμε ότι ήταν ο Παύλος, να φωνάζει να φύγουν οι υπόλοιποι γιατί πλέον στη γωνία που στεκόντουσαν είχαν αρχίσει να βρίζουν πολύ χυδαία».

ΕΡ: Τον Παύλο και τους φίλους του;
Δ.Ζ.: «Ναι και τις οικογένειες τους και όλα αυτά , και από εκεί φάνηκε ότι το κλίμα ήταν και λίγο πολιτικό γιατί ακούστηκαν και φασιστικά σχόλια και αντιφασιστικά σχόλια. Και από τις δυο πλευρές. Μαζί με τον Παύλο είχαν μείνει και δυο φίλοι του , με το που είδαν ότι ο Παύλος είχε μείνει πίσω γύρισαν και εκείνοι να τον βοηθήσουν υποθέτω, ενώ παράλληλα οι υπόλοιποι που είχαν βγει από το στενό, ήταν πάνω από 20 άτομα, μετά από τόσα χρόνια δεν μπορώ να προσδιορίσω τον αριθμό πλέον … αλλά ήταν πάρα πολλοί, στεκόντουσαν στο απέναντι τετράγωνο και συνέχιζαν να τους βρίζουν . Κάποια στιγμή περίπου οι μισοί, μπορεί να ήταν 10, μπορεί να ήταν λιγότεροι , δεν θυμάμαι, πέρασαν απέναντι και άρχισαν να χτυπούν τον Παύλο και τα άλλα δυο παιδιά , παράλληλα οι υπόλοιποι που είχαν μείνει απέναντι συνέχιζαν να βρίζουν και να εμψυχώνουν τους υπόλοιπους γιατί αυτό μας έδινε να καταλάβουμε όλο το κλίμα…».

ΕΡ: να εμψυχώνουν αυτούς που επιτέθηκαν στον Παύλο και τους φίλους του.
Δ.Ζ.: «Ναι βέβαια».

Ερ: Παρότρυναν κιόλας αυτούς που επιτίθεντο στον
Παύλο;
Δ.Ζ.: «Δεν θυμάμαι συγκεκριμένα να είπαν κάτι που να αφορούσε αυτούς, αλλά σίγουρα στο να μειώσουν τους άλλους τρεις. Αυτό είναι σίγουρο».

ΕΡ: Και ήταν πολλοί περισσότεροι από τους τρεις;
Δ.Ζ.: «Ναι βέβαια , βέβαια ήταν . Σίγουρα ήταν, μπορεί να ήταν και τρεις ανά άτομο. Ενώ οι 10 χτυπούσαν τους 3, τους άφηναν, πήγαιναν πάλι από την άλλη πλευρά που ήταν και οι υπόλοιποι. Κάποιοι ήταν και στο διάζωμα ή κάποιοι ήταν ακόμη απέναντι».

Ερ: να πούμε για να βοηθήσουμε και τον κόσμο να καταλάβει τη διήγηση σου , ότι ο δρόμος είναι ένας πολύ κεντρικός δρόμος, στο Κερατσίνι, πλέον Φυσσα , έχει νησίδα στη μέση του δρόμου, έχει δυο κατευθύνσεις και βγαίνοντας από το στενό που είναι η καφετέρια, είναι μικρή η απόσταση . Είναι ένας πολύ κεντρικός δρόμος, μπροστά σε μαγαζιά έγινε η επίθεση και το διάζωμα που λες είναι το πίσω εμπρός από τη νησίδα και μετά, μικρή απόσταση. Υπάρχει νησίδα που διαχωρίζει σε δυο ρεύματα τον δρόμο.
Δ.Ζ.: «Μετά την πρώτη επίθεση αυτοί που είχαν περάσει απέναντι , σαν να άλλαξαν θέση και να πέρασαν άλλοι 10 για παράδειγμα και συνέχισαν και εκείνοι να τους χτυπάνε και εκεί ήταν λίγο πιο σοβαρά τα πράγματα, πρώτον γιατί φαινόταν ότι κουβαλούσαν κράνη , ρόπαλα κλπ είχαν πάρει τους φίλους του Παύλου και τους χτυπούσαν πάνω στις τζαμαρίες».

ΕΡ: Η νέα ομάδα δηλαδή κλιμάκωσε την επίθεση . Υπήρχε δηλαδή δεύτερο κύμα επίθεσης.
Δ.Ζ.: «Ναι, ναι υπήρχε. Μετά από λίγο και ενώ εμείς ήμαστε ακίνητες στο ίδιο σημείο, παρατηρήσαμε από πίσω μας – στα δεξιά μας στη νησίδα που υπήρχε ένας κάδος, ότι υπήρχαν δυο άτομα και αυτά ντυμένα με παραλλαγή όπως ήταν και η υπόλοιπη ομάδα, ήταν όλοι με παραλλαγή και μαύρα μπλουζάκια. Ήταν δυο άτομα , πανομοιότυπα εμφανισιακά , τα οποία στεκόντουσαν πίσω από ένα κάδο που ήταν ακριβώς πίσω μας και αυτό ήταν το περίεργο .Αυτοί θα μπορούσαν να μας έχουν δει. Αλλά δεν… μάλλον δεν τους αφορούσαμε εμείς καθόλου . Αυτοί, ενώ τα 3 παιδιά, είναι ανάμεσα στα άλλα 10 άτομα, πέρασαν το δρόμο και εμφανίστηκαν πίσω από τα παιδιά, εκεί που δεν το περίμεναν και χτύπησαν τον Παύλο. Εκεί ο Παύλος γύρισε…».

ΕΡ: Δηλαδή, εκτός από αυτούς που τον χτυπούσαν ήδη ..
Δ.Ζ.: «Ναι στην ίδια επίθεση ήρθαν άλλοι δυο από πίσω και εκείνη τη στιγμή που έρχονται αυτοί οι δυο, όλοι οι υπόλοιποι που βρίσκονται εκεί πέρα πέρασαν και αυτοί απέναντι και παράμειναν κάνα δυο οι οποίοι περικύκλωσαν σχεδόν τον Παύλο. Είναι στο ίδιο σημείο αλλά δεν κάνουν κάτι. Και τη στιγμή που έρχονται αυτοί οι δυο και τον χτυπάνε βλέπουμε ότι στο αντίθετο ρεύμα , δηλαδή από την πλευρά που βρισκόμασταν εμείς μπήκε ένα αυτοκίνητο, σταμάτησε ακριβώς στη στάση που ήταν ακριβώς τα παιδιά, κατέβηκε ένας άντρας και εκείνη τη στιγμή… αυτοί που χτυπούσαν τον Παύλο, απομακρύνθηκαν λίγο…».

Ερ: Σαν να άνοιγαν, σαν να έκαναν χώρο;
Δ.Ζ.: «Σαν να άνοιγαν – και ο Παύλος όπως και εμείς – μας τράβηξε την προσοχή το αυτοκίνητο και γυρίσαμε προς το μέρος του . Ήταν πολύ κοντά όμως. Ήταν 5 βήματα .. και κείνος έκανε αυτά τα 5 βήματα. Ο άντρας που ήρθε , τον πλησίασε, έκανε σαν να τον πήρε αγκαλιά , έκανε δυο κινήσεις του χεριού και από ότι είδαμε τον μαχαίρωσε εκείνη τη στιγμή. Και απλά μετά γύρισε να πάει προς το αυτοκίνητό του. Ο Παύλος άρχισε να φωνάζει : πιαστον αυτός με μαχαίρωσε , τη στιγμή που είχαν έρθει και κάποιοι ΔΙΑΣ».

Ερ: Εκείνη τη στιγμή ήρθαν οι άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ;
Δ.Ζ.: «Προφανώς και λόγω της επίθεσης , το μάτι μου είχε κολλήσει εκεί, μπορεί και να ήταν εκεί και να μην τους είχα δει… εκείνη τη στιγμή ήταν ακριβώς στο οπτικό μου πεδίο».

Ερ: Οι άνθρωποι που ήταν γύρω από τον Παύλο δεν έκαναν κάτι για να αποτρέψουν την επίθεση του Ρουπακιά, όπως μάθαμε μετά ότι λέγεται.. δεν έκαναν κάτι για να εμποδίζουν το μαχαίρωμα…
Δ.Ζ.: «Εμένα έτσι μου φάνηκε , γιατί αν ήθελαν να τον δείρουν , θα μπορούσαν απλά να τον δείρουν . Ήρθαν τα άλλα δυο άτομα ενώ ήταν κρυμμένοι που κανείς από τους άλλους δεν ήταν κρυμμένος , για κάποιο λόγο ήταν κρυμμένοι και εκείνος ήρθε απότομα στο αντίθετο ρεύμα . Εγώ πραγματικά όπως και η φίλη μου πιστέψαμε ότι ήρθε για βοήθεια . Τόσο γρήγορα και να μπήκε στο αντίθετο ρεύμα , μάλλον για καλό θα ερχόταν. Ε… δεν ήρθε για καλό».

Ερ: Πότε παρενέβη η μονάδα των ανδρών των αστυνομικών που ήρθε;
Δ.Ζ.: «Σίγουρα τη στιγμή που φώναζε ο Παύλος, πιάστε τον αυτός με μαχαίρωσε αλλά επειδή δεν το έχω και πάρα πολύ καθαρό στο μυαλό μου μετά από τόσα χρόνια , κάποια στιγμή, έχω την εντύπωση ότι ήρθαν στο ενδιάμεσο της επίθεσης , πήγαν να ψιλοδιαλύσουν το πλήθος , έφυγαν,  διαλύθηκε για κάποια δευτερόλεπτα , ξαναήρθαν ενώ εκείνοι δεν ξαναεμφανίστηκαν, οι ΔΙΑΣ. Εγώ θυμάμαι ότι όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα, ότι με το που άφησε τον Παύλο, πήγε να μπει πολύ γρήγορα στο αυτοκίνητό του, και από εκεί και πέρα εγώ ήμουν ένα χάος γιατί από τη στιγμή που είδα αστυνομία, δεν πολύκοιταξα, το μόνο που είδα και ήταν το τελευταίο κομμάτι που έδωσα ιδιαίτερη σημασία, ήταν ότι , τη στιγμή που πάνε να πιάσουν τον Ρουπακιά, βγήκε ένας συνοδηγός, ψηλός και λεπτός για άντρας και ο οποίος άρχισε να χτυπάει τους αστυνομικούς που τον κρατούσαν για να τον αφήσουν . Και όταν πλέον είδε ότι δεν μπορούν να τον αφήσουν άρχισε και έτρεχε και δεν τον πιάσανε».

Ερ: Σύμφωνα με τη δικογραφία, αυτός ο άντρας είναι ο Καζαντζόγλου
Δ.Ζ.: «Ναι».

Ερ: Του οποίου μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου αναγνώρισες τον σωματότυπό του.
Δ.Ζ.: «Εγώ γύρισα και τους κοίταξα, όχι μια αλλά τρεις φορές. Γιατί όταν μου ζητήθηκε την πρώτη φορά , και γύρισα να τους κοιτάξω , ήταν όλοι καθισμένοι. Εγώ τους αναγνώρισα. Όμως άρχισαν οι ενστάσεις ότι ενώ έχει κάνει τέτοια περιγραφή για αυτό το άτομο , εκείνοι είναι καθισμένοι και δεν μπορεί να είναι σωστή η αναγνώριση , οπότε μετά, ζητούν να σηκωθούν. Μετά τους ξανακοιτάζω όρθιους . Ξανα-αναγνωρίζω , μετά όμως ούτε αυτό αρκούσε και έπρεπε να κατέβω εγώ για να είναι πιο αντικειμενικό ακόμα . Και τους αναγνώρισα τρεις φορές».

Ερ: Εκεί ήταν που σε απείλησε κιόλας ο Καζαντζόγλου
Δ.Ζ.: «Εκεί ναι, τη στιγμή που αναγνώρισα άρχισε να μου φωνάζει ότι “Πάμε έξω να δεις τι θυμάσαι από εμένα εκείνο το βράδυ».

Ερ: να επανέλθουμε σε εκείνο το βράδυ. Τι θυμάσαι;
Δ.Ζ.: «Μετά θυμάμαι ότι ο Παύλος βρισκόταν ακουμπισμένος σε μια βιτρίνα, μαζί με την κοπέλα του και πλέον είχε μαζευτεί κόσμος. Προσπαθούσαμε να φωνάξουμε ασθενοφόρο, πήραμε τηλέφωνα , τρέχαμε πιο κάτω σε ένα σχολείο που ξέραμε ότι αράζουν εκεί πέρα τα ασθενοφόρα και δεν υπήρχε τίποτα. Έκανε 40 λεπτά το ασθενοφόρο… δεν θυμάμαι ακριβώς. Εγώ από τον πανικό μου και τον τρόμο μου δεν πλησίαζα πολύ, καθόμουν στην ίδια θέση ακριβώς όλη αυτή την ώρα, δεν έφευγα όμως. Όταν πλέον ήρθε το ασθενοφόρο και έφυγε, είχε έρθει και η αστυνομία και είχε κλείσει με ταινία τον χώρο. Και εμείς ήμασταν εκεί. Ήρθαν αστυνομικοί φώναζαν αν υπήρχε κάποιος που να έχει δει κάτι και να μπορέσει να βοηθήσει. Αλλά εγώ για αρκετή ώρα δεν μιλούσα».

Ερ: Υπήρχαν και άλλοι που θα μπορούσαν, που είχαν δει πράγματα; Ήταν συγκεντρωμένος και άλλος κόσμος που θα μπορούσε πιθανόν να καταθέσει τη μαρτυρία του;
Δ.Ζ.: «Κατά τη διάρκεια και λίγο πριν και λίγο μετά, υπήρχε εκτός από μένα και τη φίλη μου , ένα ζευγάρι που είχε βγάλει βόλτα τα σκυλιά του , που σχολίαζαν την επίθεση και μας μιλούσαν και μας έλεγαν και εμάς, “ είδατε τι έγινε και πωπω κλπ “, οι οποίοι έλεγαν ότι πρέπει να πάμε να καταθέσουμε. Από ότι έμαθα δεν πήγαν να καταθέσουν ποτέ».

Ερ: Σε εσένα και τη φίλη σου ήρθε αστυνομικός και σας ζήτησε τα στοιχεία σας και σας ζήτησε να καταθέσετε;
Δ.Ζ.: «Συγκεκριμένα σε εμάς δεν ήρθε. Πλέον επειδή ήμασταν ώρα στο χώρο και φαινόταν το σοκ στα πρόσωπα μας, ο κόσμος που είχε μαζευτεί ήξερε ότι εμείς μάλλον κάτι έχουμε δει , οπότε όλοι κοιτούσαν εμάς και τραβήξαμε και το βλέμμα του αστυνομικού . Και όταν εγώ αποφάσισα ότι θέλω να πάω να καταθέσω σηκώθηκα και πήγα μαζί του».

Ερ: Υπήρχε και αντίδραση από τον κόσμο ,
Δ.Ζ.: «Ναι το οποίο ήταν το χειρότερο που μπορούσε να γίνει εκείνη τη στιγμή , για μένα ψυχολογικά ήταν ο,τι χειρότερό , το ότι όταν κανείς δεν μιλούσε και σηκώθηκα εγώ μαζί με την φίλη μου , ο κόσμος άρχισε να χειροκροτεί».

Ερ: …και σηκώνεστε λοιπόν και πηγαίνετε στο τμήμα. Εκεί τι έγινε;
Δ.Ζ.: «Όταν φτάσαμε στο τμήμα και στεκόμασταν απέξω , γιατί δεν μας άφηναν να μπούμε στην αρχή, είχε ήδη μαζευτεί κόσμος, πολύ πιθανόν ήταν συγγενείς ίσως του Ρουπακιά, άλλοι ίσως των φίλων του Παύλου και ο αστυνομικός που μας έφερε μας είπε περιμένουμε απ’εξω και “θα έρθουμε να σας φωνάξουμε”».

Ερ: Έξω από το τμήμα..
Δ.Ζ.: «Έξω , έξω… κάποια στιγμή, έρχεται κάποιος και ρωτάει , “υπάρχει κάποιος που μπορεί να αναγνωρίσει τον δολοφόνο;”, το αν είπε δολοφόνος , δεν θυμάμαι να είπε τον άντρα… γιατί δεν είχαμε πληροφορηθεί νομίζω ακόμη ότι ο Παύλος είχε πεθάνει. Του λέω ότι εγώ μπορώ και με έβαλε στο ισόγειο του τμήματος και μου είπε να κοιτάξω διακριτικά προς τα δεξιά μου , μια αίθουσα που απλά είχε τζάμι, που υπήρχαν αστυνομικοί με πολιτικά, υποθέτω και ο Ρουπακιάς, και μου είπε να κοιτάξω διακριτικά να δω αν τον αναγνωρίζω κάπου».

Ερ: Α, δεν έγινε η γνωστή διαδικασία της αναγνώρισης που έχουμε συνηθίσει να συμβαίνει . Και αυτό που ξέρουμε όλοι.
Δ.Ζ.: «Όχι βέβαια, όχι αυτή ήταν η αναγνώριση και όταν πλέον του περιέγραψα ότι αυτός που φοράει το ταδε παντελόνι και την ταδε μπλούζα είναι , μου είπε να ανέβω στον πάνω όροφο. Ανέβηκα πάνω , σε ένα χωλ ας πούμε και ανέβηκε και η φίλη μου ακριβώς από πίσω και ενώ περιμέναμε δυο λεπτά, είδαμε τον Ρουπακιά να ανεβαίνει μόνος του τη σκάλα και να έρχεται και αυτός γύρω γύρω όπως κοιτούσαμε και εμείς».

Ερ: Χωρίς συνοδεία αστυνομικών
Δ.Ζ.: «Χωρίς συνοδεία , χωρίς τίποτα».

Ερ.: Αυτό είναι κάτι που το έχει καταθέσει και ο ίδιος
Δ.Ζ.: «Στη συνέχεια…εκείνη τη στιγμή βγήκε από μια αίθουσα, μάλλον ο διοικητής και είπε ποιος τον έχει αφήσει αυτόν εδώ; και φώναξε κάποιους αστυνομικούς και τον πήραν και τον έβαλαν σε μια αίθουσα μόνο του, και φώναξαν εμένα και τη φίλη μου μία- μία στο γραφείο, για να πούμε χωρίς πολλές λεπτομέρειες γενικά , τί είδαμε από το σκηνικό. Όσο ήμουν εγώ μέσα θυμάμαι ότι ήρθε και ένας αστυνομικός και έφερε σε ένα σακουλάκι το μαχαίρι».

Ερ.: Και το παρέδωσε στον διοικητή
Δ.Ζ.: «Ναι, ναι.. Μπήκε μετά η φίλη μου, σε μία άλλη αίθουσα που περιμενάνεμ 4-5 ώρες όπου αργότερα ένα όχημα της ασφάλειας μας πήγε στη ΓΑΔΑ».

Ερ.: Στη ΓΑΔΑ κάνατε την κατάθεση;
Δ.Ζ.: «Την ολοκληρωμένη ναι. Εγώ προσωπικά νομίζω ήμουν 5 ώρες. Ήμουν ούτως ή άλλως στη ΓΑΔΑ σε αναμονή 5 ώρες, και σύνολο όλες οι καταθέσεις που έχω δώσει, και συμπληρωματικές και αυτή, μου έχει πάρει 5 ώρες».

Ερ.: Θέλω να ξαναγυρίσουμε λίγο στην επίθεση, μας είπες πως συμπτωματικά βρέθηκε σε εκείνο το σημείο, ήσουν με τη φίλη σου, γυρνούσατε από βόλτα και καθόσασταν σε ένα παγκάκι πολύ κοντά στο σημείο που έγινε η δολοφονία. Όταν είδατε να συμβαίνει αυτό το πράγμα, μας είπες προηγουμένως -στη αρχή της συζήτησής μας -ότι τα δέκα άτομα που είδατε παρέα,από το φόβο τους, αντανακλαστικά, έτρεξαν και έφυγαν. Εσένα τι σε έκανε να μείνεις στο σημείο, τί ένιωσες εκείνη τη στιγμή;
Δ.Ζ.: «Η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα. Φοβήθηκα τόσο πολύ που απλά πάγωσα. Δεν μπορούσα να κουνηθώ από το παγκάκι και δε μπορούσα να πάρω το βλέμμα μου από πάνω τους. Από ένα σημείο και μετά δεν υπήρχε μόνο φόβος, υπήρχε και θυμός. Ήμουν πάρα πολύ νευριασμένη εκείνη τη στιγμή γιατί ήξερα ότι δεν μπορούσα να κάνω κάτι και για το μόνο που μετανιώνω όλον αυτόν τον καιρό-όλα αυτά τα χρόνια ,είναι που δεν πήρα ένα τηλέφωνο να έρθει βοήθεια ή κάτι».

Ερ: την ώρα εννοείς που ήταν σε εξέλιξη το περιστατικό..
Δ.Ζ.: «Θυμάμαι συγκεκριμένα ότι έτρεμα και επειδή έτρεμα ήταν μάλλον από νεύρα δεν ήταν από φόβο και η φίλη μου είχε σηκωθεί όρθια στο παγκάκι και κοιτούσε και μου έκανε κάποια στιγμή, επειδή έβλεπε ότι έτρεμα, μου κάνει “μην κλάψεις”.. αυτό..μην κλάψεις».

Ερ: Θες να σταματήσουμε λίγο;
Δ.Ζ.: «Ναι».

Ερ.: Να πάμε στη δίκη τώρα. Κλήθηκες λοιπόν να καταθέσεις όσα είδες και μάλιστα να αναγνωρίσεις πρόσωπα που κατηγορούνται για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πώς είναι λοιπόν να καταθέτεις στην δίκη;
Δ.Ζ.: «Η αλήθεια είναι ότι είναι το ίδιο τρομακτικό, όσο ήταν και εκείνο το βράδυ, γιατί έχεις τους ίδιους ίσως και περισσότερους πίσω σου συγκεκριμένα, έχεις τους συνηγόρους τους οι οποίοι είναι πάρα πολύ επιθετικοί, θα έλεγα ότι εγώ ένιωσα τον ίδιο κίνδυνο, τόσο από τους κατηγορούμενους όσο και από εκείνους,γιατί και εκείνοι έλεγαν σχόλια ότι είμαι βαλτή, προσπαθούσαν κατά τη διάρκεια της κατάθεσής μου να με υποτιμήσουν και λόγω των σπουδών μου, και λόγω για παράδειγμα το πιο χαζό ήταν λόγω της όρασής μου».

Ερ.: Α ναι, γιατί δέχθηκες ερωτήσεις σχετικά με το πόσο καλά βλέπεις και πόσους βαθμούς μυωπίας έχεις και το αν αυτό σου επέτρεπε να βλέπεις καλά από το παγκάκι από τα είκοσι μέτρα μέχρι το σημείο της δολοφονίας, έτσι;
Δ.Ζ.: «Ναι βέβαια, γιατί ζητήθηκε και να εξεταστούν τα μάτια μου».

Ερ.: Μάλιστα.. Εντάξει προσπαθούσαν να αποδομήσουν τη μαρτυρία σου
Δ.Ζ.: «Νομίζω ότι δεν είναι μόνο σ εμένα αυτό, είναι γενικό».

Ερ.: Σε όλους τους μάρτυρες προσπαθούν να βρουν τέτοια πράγματα.
Δ.Ζ.: «Καθώς επίσης ακούστηκε και από συνήγορο να λέει όταν κάποια στιγμή ζήτησα εγώ διακοπή, γιατί είχα φορτιστεί πάρα πολύ, την ώρα που έβγαινα προς τα έξω, άρχισε να φωνάζει: “Πάρτε την αλλά δεν τη σώζετε”. Οπότε, αν είναι έτσι οι συνήγοροι, πως είναι οι κατηγορούμενοι;».

Ερ.: Να πούμε λίγο για την ιστορία, ποιες είναι οι σπουδές σου που ειρωνεύτηκαν οι συνήγοροι;
Δ.Ζ.Έχω τελειώσει χημικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο».

Ερ.: Και τότε ήσουν φοιτήτρια, έτσι;
Δ.Ζ.: «Ναι ήμουν».

Ερ: Σε ποια ηλικία; Πόσο χρονών ήσουν όταν έγινε αυτό;
Δ.Ζ.: «Ήμουν 21».

Ερ.: Εγώ θέλω και καταθέτω την προσωπική μου άποψη εδώ, και είναι κάτι που το λέω και πολύ συχνά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία, το έχουμε πει και από την εκπομπή πάρα πολλές φορές, ότι οι άνθρωποι που βγαίνουν με το ονοματεπώνυμό τους και λένε πράγματα, και φτάνουν να τα πουν μέχρι και το τελικό στάδιο, δηλ. να φτάσουν μέχρι τη δίκη, αξίζουν πάρα πολλά μπράβο και την αναγνώριση από την κοινωνία γιατί είναι προσφορά προς την κοινωνία αυτό που κάνουν κ είναι κρίμα που οι υπόλοιποι πολίτες με τη στάση τους δεν συμπαρίστανται και δε βοηθούν αυτούς τους ανθρώπους, στη προκειμένη περίπτωση με την παρουσία τους στη δίκη.
…: αναφέρεσαι λοιπόν στο γεγονός οτι αυτή η δίκη δεν είχε τη δημοσιότητα που…
…: Ούτε την παρουσία του κοινού.
…: …που θα έπρεπε, επίσης ούτε την παρουσία του κοινού που θα έπρεπε να έχει και να την παρακολουθεί. Εγώ θέλω να ρωτήσω λοιπόν με αφορμή όλο αυτό που είπες Ελευθερία, αν ένας μάρτυρας σαν εσένα αντιλαμβάνεται το ότι είναι λίγος ο κόσμος, δηλ αν θα θελε να έχει μεγαλύτερη στήριξη την ώρα που θα ήταν εκεί.
Δ.Ζ.: «Τις ημέρες που ήμουν εγώ, που νομίζω πως ήταν μία από τις πολύ δυνατές μέρες…».

Ερ.: Είχε κόσμο όταν ήταν η Δήμητρα;
Δ.Ζ.: «Είχε, ωστόσο εμένα δεν μου άλλαξε τη ψυχολογία αυτό, πήγα με πολύ άσχημη ψυχολογία, ένιωσα ότι για κάποιο λόγο εγώ ανακρίνομαι εκείνη τη στιγμή λες και έχω κάνει κάτι κακό, και δεν ένιωσα, πέρα από κάποια σχόλια που μπορεί να έκανα ή κάποιες μαρτυρίες που ειπώθηκαν, ο κόσμος είτε φώναζε, είτε χειροκροτούσε, ενθαρρυντικά πάντα, ωστόσο εμένα δεν μου άλλαζε όλο αυτό.. δεν ξέρω, εγώ ένιωθα ένα ράκος εκείνη τη στιγμή. Και τις δύο μέρες που ήμουνα.. Ειδικά όταν ακούς συνέχεια σχόλια, ακούς μουρμούρες σίγουρα».

Ερ.: Από την πλευρά των υπερασπιστών
Δ.Ζ.: «Ναι, όλη την ώρα να μη μπορώ να ακούσω ερωτήσεις,να απαντάω, να έρχονται την ώρα των ερωτήσεων και να πλησιάζουν πάρα πολύ κοντά στο σημείο που βρισκόμουν εγώ,ενώ η πολιτική αγωγή καθόταν στη θέση τους, εκείνοι πλησίαζαν και, ουσιαστικά ένιωθα στριμωγμένη εκείνη τη στιγμή, και ήταν πάρα πολύ άβολο όλο αυτό, αυτή η κατάσταση».

Ερ.: Έξω από το δικαστήριο Δήμητρα, την ένιωσες αυτή την πίεση;
Δ.Ζ.: «Και πριν καταθέσω, λίγο πριν καταθέσω ή ένα ή δύο μήνες δεχόμουν τηλεφωνήματα από απόκρυψη, στα οποία άκουγα για παράδειγμα μια τηλεόραση να παίζει και κανείς να μη μου μιλάει, αλλά σε καθημερινή βάση και πλέον όταν κατέθεσα και λόγω της κατάθεσης άρχισαν να εμφανίζουν για παράδειγμα το προφίλ μου στο facebook και σχόλια που έχουν γίνει γύρω από αυτό το προφίλ».

Ερ.: Το είχαν ξεψαχνίσει έτσι και αλλιώς οι υπερασπιστές της ΧΑ έτσι; Δέχθηκε πάρα πολλές ερωτήσεις σε σχέση με παλαιότερες αναρτήσεις της και το αν είναι πολιτικές απόψεις αυτές, αν είναι αντιφασίστρια.
Δ.Ζ.: «Και επίσης ότι είμαι και πάρα πολύ βίαιος άνθρωπος, ότι αυτό φαίνεται από το προφίλ μου. Και στο τέλος της πρώτης μέρας δέχτηκα απειλητικά μηνύματα στο facebook , και στο τέλος της 2ης, και τις ακόλουθες μέρες δεν θυμάμαι και για πόσους μήνες ακόμα, έβλεπα και κόσμο να με παρακολουθεί και στο σπίτι μου, όταν κυκλοφορούσα στην Τσαλδάρη ήμουν προσεκτική και έβλεπα και αυτοκίνητα να χαμηλώνουν ταχύτητα και να κοιτάζουν προς το μέρος μου, άτομα να στέκονται σε γωνίες και πάλι να κοιτάζουν προς το μέρος μου,γενικά ήταν τρομακτικό ακόμα και το να φεύγω από το σπίτι μου. Ένιωθα τον κίνδυνο».

-Δήμητρα σ’ ευχαριστούμε πολύ, και σ ευχαριστούμε πολύ και για το γεγονός ότι ήσουν εδώ σήμερα μαζί μας αλλά και γι αυτό που έκανες.
Κυρίως για το γεγονός ότι ήσουν στο δικαστήριο.
Σε μια ηλικία που νομίζω ότι η ωριμότητα είναι πολύ μεγάλο ζητούμενο, εσύ την είχες και έβγαλες ασπροπρόσωπη μια ολόκληρη κοινωνία
Δ.Ζ.: «Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν θέλω τα μπράβο, δεν θέλω τίποτα τέτοιο, ούτε ευχαριστώ,εγώ απλά θέλω όταν κάποιος βλέπει κάτι πραγματικά να κάνει κάτι γι αυτό, γιατί εγώ είδα άνθρωπο να δολοφονείται μπροστά μου και δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν το έκανα αυτό που έκανα. Και επίσης δεν πρέπει να καθόμαστε έτσι. Δηλ. πρέπει και αυτή η απόφαση να βγει, και να καταδικαστούν αυτοί που πρέπει να καταδικαστούν και να φανεί τελικά αν όντως είναι εγκληματική οργάνωση. Εγώ αυτό που είδα είναι εγκληματικό. Από εκεί και πέρα όποιος έχει δει κάτι, πραγματικά να το πει γιατί θα μπορούσε να είναι ο αδελφός μου,θα μπορούσε να είναι ο δικός σου αδελφός, θα μπορούσε να είναι η μάνα σου,θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε και νομίζω θα ήθελες να αποδοθεί Δικαιοσύνη όπως και να έχει».

– Σ’ ευχαριστούμε πολύ.

Newrsoom Αθήνα 9.84

Print Friendly



One thought on “Αποκλειστικό: Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Π. Φύσσα στον Αθήνα 9.84: «Τον αγκάλιασε και τον μαχαίρωσε»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αν είσαι φίλος... * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

κατασκευή ιστοσελίδων