ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
>
Search

Π.Παναγιωτόπουλος: «Υπάρχει μία ελευθερία που εκχωρείται εντός της οικογένειας, η οποία όμως στη συνέχεια υπονομεύεται από τον κρατικό προγραμματισμό που σου ορίζει από το πτυχίο που θα πάρεις, μέχρι και το κυνήγι της εργασίας στην ασφάλεια του δημοσίου»

Τον φάκελο «Ανεργία των Νέων και Διαγενεακές Σχέσεις στην Ελλάδα» άνοιξαν σήμερα η διαΝΕΟσις και ο Αθήνα 9.84 στην εκπομπή «Αθήνα Σήμερα» με τη Νόνη Καραγιάννη, από τις 10 το πρωί έως τις 12 το μεσημέρι.

Η νέα αυτή έρευνα της διαΝΕΟσις εξετάζει το πόσο επηρεάζουν οι σχέσεις των Ελλήνων νέων με τους γονείς τους τη στάση τους απέναντι στην απασχόληση, την ανεργία, και τις φιλοδοξίες τους για το μέλλον;

Η έρευνα διεξήχθη στο πλαίσιο του CUPESSE, ενός μεγάλου ευρωπαϊκού project χαρτογράφησης της ανεργίας των νέων, το οποίο διεξάγεται ταυτόχρονα σε 11 χώρες με το συντονισμό του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Η διαΝΕΟσις είναι ο φορέας που διεξάγει το ελληνικό σκέλος του project (ο μόνος μη πανεπιστημιακός) το οποίο περιλαμβάνει μια σειρά από έρευνες και δράσεις που θα δημοσιευτούν σταδιακά τα επόμενα χρόνια.

Ο Παναγής Παναγιωτόπουλος,επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μίλησε στον ΑΘΗΝΑ 9.84:

*Δημοσιογράφος: Από την ανάλυση της έρευνας, τα ποιοτικά συμπεράσματα προκύπτει σύγκρουση γενεών;

«‘Οχι. Προκύπτουν αντικειμενικά συμφέροντα  που δεν είναι τα ίδια αλλά δεν είναι σε σύγκρουση. Αυτή είναι η μηχανική της κρίσης. Η έρευνα της διαΝέοσις που βλέπω ότι προχωράει πολύ καλά, βήμα-βήμα αλλά γενναία και σοβαρά σε βάθος της ελληνικής κοινωνίας,πράγμα που δεν κάνουμε τόσο πολύ στο πανεπιστήμιο, το δείχνει αυτό. Είναι μία ηττημένη γενιά (18-35),μία αποδιοργανωμένη γενιά,(παραζαλισμένη),δηλαδή, από τη μία πιστεύουν ότι μπορεί να διοριστούν με κάποιο τρόπο, ότι το κράτος θα λύσει το θέμα της ανεργίας ενώ από την άλλη θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό.Τα ποσοστά είναι υψηλά, δεν κάνουν κάποιο λάθος, απλά σημαίνει ότι δεν υπάρχει κατεύθυνση για την οποία μπορούν να συμφωνήσουν, να ακολουθήσουν ή να διαφωνήσουν».

*Δημοσιογράφος: Ποιος θα έπρεπε να δώσει την κατεύθυνση;Η  οικογένεια;

«Οι πολιτικοί και η οικογένεια!».

*Δημοσιογράφος: Με ποιο τρόπο οι πολιτικοί, όταν σε αυτή τη γενιά η έννοια των θεσμών (κράτος,Ε.Ε κλπ) έχουν πάρα πολύ χαμηλή απόδοση;

«Έχουν χαμηλή απόδοση, γιατί με την πολιτική  στην Ελλάδα, δεν μπορείς ούτε να συμφωνήσεις ούτε να διαφωνήσεις.Δεν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη ή να συγκρουστείς, γιατί είναι μία συμβιωτική κατάσταση. Η πολιτική είναι συνέχεια μαζί με τα ΜΜΕ με την κοινωνία σε μία νοσηρή όσμωση που δεν ξεκαθαρίζει τα πράγματα, δεν βάζει διακυβεύματα, δεν βάζει δύσκολα στους πολίτες αλλά τους βάζει πρόσκαιρα και εύκολα πράγματα που στο μέλλον πληρώνονται πολύ ακριβά.

Όμως και η οικογένεια αλλά και οι μεγαλύτερες γενιές είναι αποδιοργανωμένες δηλαδή, από τη μία εξακολουθούν να πιστεύουν στους θεσμούς, να παίρνουν περισσότερα ρίσκα και πρωτοβουλίες με πιο σύγχρονους όρους, από την άλλη όμως είναι σε έναν μηχανισμό συστηματικής οικονομικής αρωγής, χρηματοδότηση των νέων-τουλάχιστον έως την ηλικία των 35,τους άντρες- από τους γονείς που δεν είναι καινούργιος, είναι μία παλιά ιστορία στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Πληρώνουν  οι γονείς και οι παππούδες εξασφαλίζοντας μία συναισθηματική ασφάλεια και την αναπαραγωγή ενός παλιού μοντέλου οικογένειας».

*Δημοσιογράφος: Εξασφαλίζουν και μία οικονομική ασφάλεια, μία οικονομική λύση:

«Από το ’70 και μετά η ελληνική οικογένεια χρηματοδοτεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και για αρκετά χρόνια μία  φιλελεύθερη ζωή για τα παιδιά τους και ταυτόχρονα δεσμεύει αυτά τα παιδιά σε μία πορεία ζωής που είναι παραδοσιακή, που έχει να κάνει με το κράτος, με μία  κάπως γραμμική βιογραφία:’Θα ζήσεις έτσι…’, που ελέγχει τη ζωή τους και τον γάμο τους».

*Δημοσιογράφος: Αυτό τι συνέπειες έχει; Βγαίνουμε παιδιά που μοιάζουμε κοινωνικά και αξιακά, με τους γονείς μας;

«Ναι, στα πολύ στρατηγικά ζητήματα! Δε μοιάζουμε στον τρόπο που ζούμε κάθε μέρα και που ντυνόμαστε, π.χ τώρα είναι η ‘γενιά του τατουάζ’ όταν οι γονείς τους δεν φορούσαν ούτε σκουλαρίκια, κι αυτό σημαίνει πολλά. Ακόμη και η ‘γενιά του τατουάζ’, θα κάνει αρκετά παραδοσιακούς γάμους ή είναι προγραμματισμένη να κάνει! Μακροσκοπικά η οικογένεια έχει εκσυγχρονιστεί εις βάρος του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας, δηλαδή ως σύνολο δεν μπορέσαμε να το δώσουμε αυτό γιατί ο εσκυγχρονισμός της ζωής έγινε μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο και όχι στο κοινωνικό

Μιλάμε για έναν συμβιβασμό γενεών, υπάρχει μία ελευθερία που εκχωρείται εντός της οικογένειας από τους γονείς, η οποία όμως στη συνέχεια υπονομεύεται από τον κρατικό προγραμματισμό που σου ορίζει από το πτυχίο που θα πάρεις μέχρι και το «κυνήγι» της εργασίας στην ασφάλεια του δημοσίου.
Οι πόροι εκσυγχρονισμού εγκλωβίστηκαν σε μία οικογένεια  η οποία έμεινε ‘ζωντανή’ αλλά  κρατώντας από δίπλα,  μία απαρχαιωμένη κοινωνία. Στην κεντρική και δυτική Ευρώπη δεν έγινε έτσι. Υπήρξε η περίφημη σύγκρουση γενιών, στις δεκαετίες του ’60 και ’70 όπου κάποιοι έσπασαν τα δεσμά με τις οικογένειες.

Στην Ελλάδα  υπήρξε  πολύ λίγο, αυτή η σύγκρουση και όχι με αποτελεσματικό τρόπο! Το ‘χάσμα γενεών’ είναι μία περιγραφή που δεν λέει πολλά πράγματα για την Ελλάδα και έτσι εξασφαλίστηκε μία συναίνεση στην οικογένεια που δυστυχεί και στις μεγάλες κατευθύνσεις, που έχει αυτή η κοινωνία και είναι αυτές που μας έφεραν στη φάση που βρισκόμαστε».

*Μία σύγκρουση ΄ανάμεσα στις γενιές, τώρα στην περίοδο της κρίσης τι αποτελέσματα θα είχε;

«Μπορεί και να είχε θετικά αποτελέσματα αλλά στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει αυτό από  ‘τα κάτω’, πρέπει να υποβοηθηθεί από το κράτος δηλαδή για παράδειγμα, η επιδοματική πολιτική που γίνεται προς την οικογένεια πρέπει να γίνει στο άτομο, στο νέο! Αντί π.χ να δίνονται τόσες μεταγραφές για να έρθουν να  ζήσουν κοντά στα αδέλφια τους και τους γονείς τους, θα μπορούσε να επιδοτείται- όπως γίνεται σε άλλες χώρες- σε ατομική βάση με βάση  την ιδέα της νεότητας και της ανάγκης, να αυτονομηθεί το υποκείμενο στην ηλικία των 18.

Υπάρχει ένα ζήτημα, αυτό της  μαζικής μετανάστευσης νέων ανθρώπων!

*Δημοσιογράφος: Αυτό φαίνεται, σύμφωνα και με την έρευνα, είναι  πια ζήτημα προτεραιότητας στους άνεργους νέους:

«Αυτό το ζήτημα αυξάνει ουσιαστικά  τα ποσοστά ανεργίας  γιατί αν παίρναμε τον ελληνικό πληθυσμό που είναι εκτός συνόρων,18-35, δεν θα βλέπαμε μόνο  αυτό το ποσοστό της έρευνας του κ.Μαύρου και των συναδέλφων θα ήταν πολύ περισσότερο. Πιθανότατα έφυγαν γιατί ήταν πολύ χαμηλός ο μισθός, είτε δεν θα έβρισκαν καθόλου δουλειά!

Δεν ξέρουμε ακόμη που θα οδηγήσει, αν είναι διαρκείας ή αν δημιουργήσει νέα οικογενειακά μοντέλα και αν αυτό τελικά αποτελεί ρήξη με τον κρατικό προγραμματισμό».

*Δημοσιογράφος:Αυτό δείχνει μία διάθεση από τη νέα γενιά να απεγκλωβιστεί από το οικογενειακό περιβάλλον:

«Ακριβώς! Να απεγκλωβιστεί όμως, με ένα ερωτηματικό, γιατί αναγκάζεται να απεγκλωβιστεί και από τη χώρα!Δεν ξέρουμε αν είναι μία τομή που να λέει ότι:’Εγώ θέλω να ζήσω με περισσότερες ελευθερίες αλλά και με προβλήματα ή αν είναι τελικά ένα αποτέλεσμα του προβληματισμού και της απόγνωσης γιατί δεν υπάρχει μέλλον εδώ!».

*Δημοσιογράφος: Στην έρευνα υπάρχει μία επεξεργασία των ποσοτικών αποτελεσμάτων με την ταυτοποίηση που έχει επιχειρήσει  ο κ.Μαύρος σε ευδιάκριτες φυλές, 4 διακριτές ομάδες που είναι οι εξής: Η ομάδα των παραδοσιακών, των κοινωνικά ενεργών, των καλοβαλμένων συστημικών και των καλοβαλμένων προοδευτικών. Συμφωνείς με αυτή την ομαδοποίηση, υπάρχουν τα κατάλληλα εργαλεία από την έρευνα, ώστε να προκύπτουν κάποια συμπεράσματα;

«Και ναι και όχι!Συμφωνώ ότι πρέπει να δοκιμάζουμε κατηγοριοποιήσεις και είναι θεμιτό δηλαδή, εδώ χρησιμοποιείται ένα μοντέλο το οποίο ομαδοποιεί τους ανθρώπους  με  βάση κάποια αξιακά χαρακτηριστικά!».

*Δημοσιογράφος:Είναι ένα στοιχείο  που ακολουθούν παγίως  οι ερευνητές των προθέσεων και των τάσεων της κοινής γνώμης:

«Ναι, δεν είμαι σίγουρος αν είναι 100% αποτελεσματικό, ωστόσο δεν βλάπτει να το συζητάμε. Η ελληνική συνθήκη είναι πάντα πιο σύνθετη γιατί είναι μικροαστική, με κάτι που τους ενώνει και πολλά  υποσύνολα όπως για παράδειγμα η ιδιοκτησία του σπιτιού τους.Στο εξωτερικό αυτό δεν υπάρχει! Η ιδιοκτησία και η ιδιοκατοίκηση, παίζει πολύ συγκεκριμένο ρόλο στην ελληνική κοινωνία».

*Δημοσιογράφος: Αυτό είναι ένα στοιχείο που λειτουργεί προσθετικά σε αυτό που λέμε ‘ισχυρός οικογενειακός δεσμός’:

«Με πολύ μεγάλη δυσκολία αποκόλλησης από την οικογένεια! Ταυτόχρονα δημιουργούνται κατηγορίες αξιακές που είναι και συστημικές και αντισυστημικές μαζί.  Τα τελευταία χρόνια έχουν χαθεί σημεία του προσανατολισμού, υπάρχει μία σύγχυση και διαρκής ανασφάλεια των όρων του μέλλοντος ή ακόμη και μία απουσία! Συνεπώς, την κατηγοριοποίηση που είδαμε στην έρευνα της διαΝέοσις και  στην επεξεργασία του κ.Μάρκου δεν είναι κακή ή ότι πρέπει να την απορρίψουμε απλώς δεν μας λέει  πολλά πράγματα. Μας λέει ότι οι άνθρωποι κοντά στα αστικά κέντρα είναι πιο μορφωμένοι, αυτό δεν είναι κάτι πολύ καινούργιο. Αυτό όμως που είναι πολύ ενδιαφέρον  είναι το ποσοστό των ατόμων  που δηλώνουν στη μεγάλη νεότητα(18-35) ότι χρηματοδοτούνται από την οικογένεια».

*Δημοσιογράφος: Ένα από τα στοιχεία που έχετε στο πλαίσιο των ερευνών που γίνονται σε 11 ευρωπαϊκές χώρες αν αυτό το στοιχείο υπάρχει σε άλλες χώρες ή  το βλέπουμε μόνο εδώ.

(από ομάδα διαΝέοσις) …η σύντομη απάντηση είναι ότι ακόμη δεν ξέρουμε γιατί γίνονται οι ίδιες ποσοτικές έρευνες στις ευρωπαϊκές χώρες. Πριν από το τέλος του έτους θα έχουμε απάντηση.

«Δεν  είναι εμπειρικό το ζήτημα. Το ελληνικό ποσοστό είναι τεράστιο.Είναι ένα 48% επί ενός πολύ μεγάλου πλήθους από τα 18 έως 35, δηλαδή, αν παίρναμε τους 18-28, μπορεί να έφτανε και το 70%. Μετά προφανώς αραιώνουν οι απαντήσεις που λένε ότι χρηματοδοτούνται από τους παππούδες τους.Αυτό σημαίνει δύο πράγματα.Υπάρχει μία πολιτισμική αγκύλωση και αυτός ο χειρισμός εκσυχρονισμού που γίνεται στις οικογένειες. Συμβαίνει και κάτι άλλο οικονομικής  φύσης. Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο της ελληνικής οικονομίας που ακόμη και αυτά τα βοηθήματα μπορεί να είναι περισσότερα από τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, δηλαδή δεν συμφέρει να δουλέψεις για 300 ευρώ όταν ο πατέρας σου, σου δίνει 310!».

*Δημοσιογράφος: Στα χρόνια της κρίσης, απέδειξαν ότι αυτή η επιλογή δεν έχει σταθερό αποτέλεσμα. Τα επόμενα χρόνια θα σταματήσει να έχει ποσοτικό αποτέλεσμα και θα εκμηδενιστεί:

«Το έλεγε και ο Γ.Βούλγαρης( στα ΝΕΑ)  ότι το οικονομικό μοντέλο της οικογένειας που στηρίζει έχει εξαντληθεί αλλά προσθέτω  εγώ ότι δεν έχει εξαντληθεί το μοντέλο το φανταστικό…’Θάθελα να ήταν αλλιώς’. Θα βρεθούμε σε μία συγκρουσιακή κατάσταση και σκληρή πραγματικότητα! Αν δεν βρεθούν τρόποι να αντικατασταθούν αυτά τα εισοδήματα σε μια οικονομία που να ανθεί θα έχουμε τεράστιες οδύνες».

*Δημοσιογράφος: Στο μεγαλύτερο πλαίσιο με όλη αυτή την ανεργία, ως κοινωνία πρέπει να συζητάμε  πολύ σοβαρά και να απαιτούμε το ζήτημα της πρόσδεσης της αγοράς εργασίας με την εκπαίδευση των Πανεπιστήμιων. Είναι μία απαίτηση των καιρών:

«…Ναι και επειδή αυτό μπλοκάρει θα έχουμε πιθανόν και δυστυχώς μία πολύ άγρια απορύθμιση τα επόμενα χρόνια. Όμως, θα το συζητήσουμε!».

ΑΘΗΝΑ 9.84-ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Print Friendly



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αν είσαι φίλος... * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

κατασκευή ιστοσελίδων