ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
>
Search

The death of the lamp

Η πικρή γεύση στο στόμα, είναι η τρέλα. Αυτήν που σου αφηνει η παράσταση «Γράμμα σε έναν άντρα» με τον Μικαέλ Μπαρίσνικοφ -που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Γουίλσον. Δεν είναι μια παράσταση για το Νιζίνσκι τον Ρώσο χορευτή που έζησε στο μεταίχμιο δυο συμπάντων, εναι μια παράσταση για την ανθρώπινη παραφροσύνη. Για το ελικοειδές γλίστρημα έξω από τα σύνορα της λογικής.

Και ο Γουίλσον και ο Μπαρίσνικοφ είναι φανερό ότι παθιάστηκαν με την τρέλα. Όχι με το χορό, ούτε με τον Νιζίνσκι. Το γεγονός ότι αυτή δραματοποιήθηκε στο πρόσωπο του εκπληκτικού αυτού χορευτή ήταν η ώθηση για να βουτήξουν στο κενό . Ο εξαιρετικός Μπομπ Γουίλσον μέσα από την βασανιστική επανάληψη του κειμένου- και την εκφορά του από αντρική και γυναικεία φωνή σε αγγλικά, γαλλικά και ρώσικα- καταγράφει αργά και σταθερά την οδυνηρή κάθοδο ενός ανθρώπου (είναι ο Νιζίνσκι αλλά μετά από λίγο δεν έχει πια σημασία)  προς την παρέκκλιση.  Μέσα από ψυχρές και θερμές αποχρώσεις, από επικίνδυνες μεταπτώσεις, διαστέλλοντας τα σκηνικά όρια, αψηφώντας συχνά την βαρύτητα ιχνηλατεί τα πατήματα του Νιζίνσκι, που στραγγαλίζει μέσα του την λογική.  

Le Dieu Bleu, Βασλάβ Νιζίνσκι

Ο κορυφαίος-κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα λιγότερο- Μπαρίσνικοφ είναι ο κομπέρ. Μας εισάγει και μας καθοδηγεί με επιμέλεια και ακρίβεια στο αμφίφυλο, ενοχικό, πικρό αλλά πρωτοπόρο σύμπαν του Νιζίνσκι. Οπισθοχωρώντας, πηδώντας, γελώντας. Απλά. Έχοντας φτάσει στην απόλυτη κινητική «αφαίρεση», που μόνο ένας άνθρωπος που έχει κατακτήσει καθολικά τις τεχνικές του κλασικού και σύγχρονου χορού μπορεί να αποδώσει χωρίς να απλοποιήσει. Ο Μπαρίσνικοφ.

«Η ανατομία είναι πεπρωμένο». Θυμήθηκα την ρήση αυτή του Φρόιντ, αναλογιζόμενη την «τρέλα» του Νιζίνσκι. Η συναρμογή, η αλτικότητα, η εκρηκτικότητα και η ελαστικότητα που κατείχε ανατομικά όπως κανένας άλλος χορευτής μέχρι τότε, του άνοιξαν την πόρτα του ασύλου; «Ο άνθρωπος είναι ο Θεός και κατά συνέπεια καταλαβαίνει τον Θεό. Είμαι θεός. Είμαι άνδρας» γράφει ο Νιζίνσκι το 1919, και θεωρείται τρελός, κλείνεται σε άσυλο, και μπαινοβγαίνει σε ψυχιατρεία μέχρι το τέλος της ζωής του το 1950. Ήταν όμως πράγματι τρελός ο Νιζίνσκι;  Αν ζούσε σήμερα, πιθανότατα, να ήταν ένας εκκεντρικός φιλόσοφος. Το 1919 όμως καταδίκασε πρώτος ο ίδιος την πρωτοπόρα ιδιοφυΐα του σε τρέλα.

Βάσια Μπακετέα

Print Friendly



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αν είσαι φίλος... * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

κατασκευή ιστοσελίδων